Suz~i Dilâram

Mevlana ve Şems-i Tebrizi'yle Derinlere İndikçe

2011-03-01T11:40:00.000+02:00

Bazen, uzaklaşmak gerekir yakınlaşmak için...
Bazen, hatırlamak gerekir hatırlanmak için...
Bazen, ağlamak gerekir açılmak için...
Bazen, anmak gerekir anılmak için...
Bazen de susmak gerekir duymak için...

Yüzde ısrar etme, "Doksan da olur".
İnsan dediğinde, "Noksan da olur"...
Sakın büyüklenme, "Elde neler var".
Bir ben varım deme, "Yoksan da olur".

Sen uzattığın elini tutmayan ele mi dargınsın...
Tutmayacak bir ele uzandığın için kendine mi ?

Eğer bir gün dünyaya ait çok büyük bir derdin olursa...
Rabbine dönüp "Benim büyük bir derdim var." deme.
Derdine dönüp "Benim çok büyük bir rabbim Var.' De....

Cuma Çeşnisi

2010-05-21T11:05:00.000+03:00

Hırka-i Şerîf Câmii

Peygamber Efendimiz (a.s.m.) tarafından Üveyse’l-Karanî Hazretleri’ne hediye edilen Hırka-i Şerîf, Sultan 1. Ahmed’in fermanıyla İstanbul’a getirtilmiştir. Üveyse’l-Karanî Hazretleri’nin soyundan gelenler tarafından muhâfaza edilen Hırka-i Şerîf için Sultan Abdülmecîd, 1851 senesinde Fatih’de Câmi ve yanında Üveysî âilesinin en yaşlı ferdi için bir meşruta, vekil dairesi, muhâfızlar için kışla (hâlen Hırka-i Şerîf İlköğretim Okulu olarak kullanılan bina) ve vazîfeliler için odalardan meydana gelen bir külliye yaptırmıştır. Hırka-i Şerîf, sadece Ramazan ayının on beşinden Kadir gecesine kadar öğle ve ikindi namazları arasında ziyarete açılır.

“Her Dîn ve Mezheb Kendi Alfabesini Beraberinde Getirir.”

Her dîn ve mezheb kendi alfabesini beraberinde getirir.(1) Bu dünya tarihi boyunca değişmemiş bir kâidedir. Meselâ, Güney Slavların dili, Katolik Hırvatlarca Latin harfleriyle, Ortodoks Sırplarca Kiril harfleriyle yazılmıştır. Suriye’de ortak Arab dilini Müslümanlar Arab harfleriyle, Hristiyanlar Süryanî harfleriyle, Yahudîler ise İbranî harfleriyle yazmışlardır. Anadolu’da Türkçe konuşan Hristiyanlar Türkçe’yi bağlı oldukları kiliseye göre Latin veya Kiril harfleriyle yazarken, Girit’te Rumca konuşan Müslümanlar Rumcayı Arab harfleriyle yazarlardı.(2) Müslüman olduktan sonra, İranlılar Farsçayı, Pakistanlılar Urducayı, Afganistanlılar Afgancayı ve Türkler Türkçeyi Arab harfleriyle yazmışlardır.

1. Şinasi Tekin, Tarih ve Toplum, Mayıs 1992, Sayı:101 Sayfa:14
2. Bernard Lewis, Modern Türkiye’nin Doğuşu, Tercüme: Metin Kıratlı, Türk Tarih Kurumu Yayınları, 4. Baskı, 1991, Sayfa:421

Zenbilli Ali Efendi

Zenbilli Ali Efendi, her gün sabahleyin evinin penceresinden sokağa bir zenbil sarkıtırdı, suâli olan veya bir mes’ele sormaya gelen kişiler suâllerini bir kâğıda yazarak zenbil içerisine bırakırlardı. Zenbilli Ali Efendi de akşama doğru zenbili yukarı çekerek içindeki suâllere gerekli cevâbları yazar, ertesi gün sabah bu zenbili tekrâr penceresinden aşağı sarkıtırdı. Bir gün önce suâl soranlar suâllerinin cevâblarını alır, yeni suâli olanlar kâğıtlara yazdıkları suâllerini zenbilin içine koyarlardı. Bu sebeble asıl ismi Ali Cemali Efendi olmasına rağmen, Zenbilli Ali Efendi ismiyle meşhûr olmuştur. 1455’te Karaman’da dünyaya gelmiş, 1525’te İstanbul’da vefat etmiştir. 1503’ten vefat ettiği 1525 senesine kadar Şeyhülislâmlık vazîfesini deruhde etmiştir. Yavuz Sultan Selim’in Şeyhülislâmlığını yaparken, Yavuz’un Hazîne-i Âmire çalışanlarından 150 me’mûra, yaptıkları hataların çok fevkinde bir cezâ vermek istemesi üzerine, Zenbilli Ali Efendi bu cezanın haksız olduğunu söyler ve me’mûrların affedilmelerini ister. Zenbilli Ali Efendi’nin bu çıkışı, Yavuz’un hoşuna gitmez ve memnûniyetsizliğini ifâde eder. Bunun üzerine Zenbilli: "Müftü, hükümdârın ahiretini korumakla mükelleftir. Amacım, asla devletin işlerine karışmak değil, aksine sizin ahiretinizi kurtarmaktır." cevâbını verir.

Evs ve Hazrec Kabileleri

İslâmiyet’ten önceki ismi Yesrib olan Medîne’nin bu ismini şehre ilk yerleşen Yesrib bin Vâil’den aldığı rivâyet edilmektedir. Şehre ilk olarak Amâlikalılar, Romalıların Filistin topraklarını ele geçirmesi üzerine Kudüs’ten kaçan Yahudîler ve Arim Seli sebebiyle Yemen’den ayrılan Arab kabileleri yerleşmişlerdir. Arab kabilelerinin başını Evs ve Hazrec kabileleri çekmekteydi. Yahudîler ise Beni Kurayza, Beni Kaynuka ve Beni Nadîr kabilelerinden meydana gelmekteydi. İlk zamanlar Arab kabileleri ile Yahudîler iyi geçinmişlerse de, zamanla aralarında sıkıntılar çıkmaya başlar. Yahudîler, her devirde ve her mekânda yaptıkları fitne ve fesâd çıkarma işine burada da devâm ederler. Bunun üzerine çıkan harpte Arablar Yahudîler’i yenerek Medîne’nin hâkimiyetini ele geçirirler. Fakat Yahudîler burada durmamış, bu sefer de Evs ve Hazrec kabilelerini çeşitli desiselerle birbirlerine düşürmeyi başarmışlardır. Yaklaşık 120 sene boyunca Medîne’de Evs ve Hazrec kabileleri arasında birçok harbler ve sürtüşmeler meydana gelmiş, iki taraf da büyük kayıplar vermiştir.

Bu harblerin sonuncusu Hicret’ten 5 sene önce meydana gelen Buâs Harbidir. Peygamber Efendimiz’in (a.s.m.) Medîne’ye hicret ederek yerleşmesine kadar devâm bu mücâdeleler, Hicretle birlikte yerini huzûra ve sükûnete bırakmıştır. Bu husûs Âl-i İmrân Sûresi 103. Âyet’de şu şekilde ifâde edilmiştir: “Hep birlikte Allah’ın ipine (Kur’ân’a) sımsıkı sarılın ve parçalanmayın! Allah’ın size olan ni’metini hatırlayın ki, bir zamanlar (birbirinize) düşmanlar idiniz de (Allah) kalblerinizin arasını (İslâm ile) birleştirdi; böylece O’nun ni’meti sâyesinde kardeşler oldunuz. Ateşten bir çukurun kenarında (küfür içinde) idiniz de sizi oradan kurtardı. Allah, size âyetlerini böyle açıklar, tâ ki hidâyete eresiniz.”

Abdülkadir Geylânî Külliyesi

Abdülkadir Geylânî Külliyesi, Bağdad'da Bâbü’ş-Şeyh Mahallesinde bulunmaktadır. Hanbelî fakihi Ebu Said el-Mübarek tarafından 1145’te medrese olarak yapılan ana bina, talebesi Abdülkadir Geylâni Hz. tarafından genişletilerek tekke hâline getirilmiştir. Abdülkadir Geylânî Hz., 1165’te vefat edince bu tekkeye defnedilmiştir. Câmi, medrese, imâret, tekke ve türbeden meydana gelen külliye, Kanunî Sultan Süleyman’ın Irak Seferi esnâsında Mimar Sinan tarafından onarılmıştır.

Sokullu Mehmed Paşa

1505 senesinde dünyaya gelen Sokullu Mehmed Paşa, 1564 senesinde Sadrazamlığa getirilmiştir. 1579 senesinde şehid edilene kadar on beş sene Sadrazamlık yapmıştır. Sadrazamlık yaptığı dönem fetihler açısından Osmanlı’nın altın yılları olmuştur. Döneminde Endonezyalı ve Hindistanlı Müslümanlarla irtibat kurulmuştur. Kendi parasıyla, bir tanesi İstanbul’da olmak üzere beş külliye inşa ettirmiştir. Tasarladığı bazı projeleri gerçekleştirmeye ömrü yetmemiştir. Bunların başında, ancak 1800’lü yılların sonlarında inşa edilebilen Süveyş Kanalı ve Hazar Denizi ile Karadeniz’i ve Sapanca Gölü ile İzmit Körfezini birleştirme projeleri gelmekteydi.

Pazar Günü Çeşnisi

2010-05-16T11:33:00.000+03:00

İstanbul’un Yedi Tepesi

1.   3. Ahmed Çeşmesi, Ayasofya Camii, Topkapı Sarayı’nın girişi… 48 m.
2.   Çemberlitaş… 58 m.
3.   Bayezid Camii, Yangın Kulesi, İstanbul Üniversitesinin giriş kapısı… 61 m.
4.   Fatih Camii… 61 m.
5.   Yavuz Sultan Selim Camii (Çukurbostan)… 58 m.
6.   Mihrimah Sultan Camii (Edirnekapı)… 87 m.
7.   Çapa Çukurbostan mevkii… (Bugün tepelik özelliğini kaybetmiştir.)

Tevâfuk’un Hikmeti

“Bir şeyde tevâfuk olsa küçük bir emâre olur ki; onda bir kasıd var. Bir irâde var. Rastgele bir tesâdüf değil. Ve bilhassa yüz ihtimâl içinde, iki şeye mahsûs ve o iki şey birbiriyle tam münâsebetdâr olsa, o tevâfuktan gelen işâret, sarîh bir delâlet hükmüne geçer ki, bir kasıd ve irâde ile ve bir maksad için o tevâfuk olmuş. Tesâdüfün ihtimâli yok.”

Düşman İstersen Şeytan Yeter

Buharî, Müslim, Ahmed bin Hanbel ve Ebû Nuaym, Abdullah bin Mesûd’dan (r.a.) naklediyorlar; Rasûlullah (a.s.m.) buyurdu ki: “Sizden hiçbir kimse yoktur ki, yakınında cinlerden (şeytanlardan) ve meleklerden bir vekil bulunmasın.” Orada bulunanlar: “Senin de mi yâ Rasûlallah?” diye sorunca Rasûlullah (a.s.m.) da: “Evet, benim de, fakat Allah bana yardım etti de o Müslüman oldu.” buyurdu. Bir başka rivayette: “Bana hayırdan başka bir şey tavsiye etmez.” ilavesi yer almaktadır.

Gemilerin Karadan Yürütülmesi

İstanbul kuşatması devam ederken dönemin Şeyhülislâmının sur içindeki Bizanslı sivillerin hukukuna dikkat edilmesi yönünde fetva vermesi üzerine hem fetih uzamış, hem de sur içinde yaşayan sivil Bizanslıların zarar görmeden şehrin fethinin gerçekleşebilmesi için gemilerin Haliç’e girmesi gerekmiştir. Haliç’in girişi Bizanslılar tarafından zincirlerle kapatıldığı için Osmanlı donanmasına aid yaklaşık 70 gemi, Tophane’den Kasımpaşa’ya kadar 3 millik mesafede karadan yürütülerek Haliç’e indirilmiştir. Bizanslıların büyük şaşkınlık geçirmesine sebeb olan bu hâdise, 21-22 Nisan 1453 gecesi gerçekleştirilmiştir.

Panama Kanalı

Atlas Okyanusu ile Büyük Okyanusu birbirine bağlayan Panama Kanalı 15 Ağustos 1914’de açılmıştır. Panama Kanalı, Kuzey Amerika ile Güney Amerika’yı birbirinden ayırmakta olup yaklaşık 77 km uzunluğundadır. Kanal boyunca seyahat, yaklaşık 9 saat sürmektedir. Her yıl 14000’den fazla gemi bu kanaldan geçmektedir.

Gazi Osman Paşa

1832’de Tokat’ta doğan Gazi Osman Paşa, 1853’te Harbiye Okulundan mezun oldu. 1855’te Kırım Harbinde göstermiş olduğu kahramanlıktan dolayı Yüzbaşılığa, 1866 Girit İsyanının bastırılmasındaki başarısından dolayı Albaylığa, 1868 Yemen İsyanının bastırılmasında gösterdiği başarıdan dolayı da Tuğgeneralliğe yükseltilmiştir. 1876’da Sırbistan’ın Osmanlı Devletine harb ilan etmesi üzerine o sırada Vidin kumandanlığı yapan Osman Paşa, ordusuyla birlikte Sırbistan’ın Adliye ve Zayçar kasabalarını ele geçirir. Sırp ordusunun geri çekilmesi üzerine Belgrad’ı ele geçirmek için Seraskerlikten izin isteyen Osman Paşa’ya şartlar müsaid olmadığı için izin verilmez. “Tuna Nehri akmam diyor” diye başlayan meşhur marş, Gazi Osman Paşa’nın 1876 ve 1878 seneleri arasında göstermiş olduğu kahramanlıkları anlatmaktadır.

Anadolu Hisarı

1395 senesinde Yıldırım Bayezid Han tarafından İstanbul Boğazının en dar yerinde inşa ettirilmiştir. İstanbul Boğazının kontrol ve denetim altında tutulabilmesi amacıyla yaptırıldığı için Fatih Sultan Mehmed tarafından İstanbul’un fethinde de kullanılmıştır. Dört katlı bir kule biçimindeki iç kale ile üzerinde üç kule bulunan dış kaleden oluşmaktadır.

Kısır Döngü

2010-05-09T21:02:00.002+03:00

İlginç bir animasyon :)
Değişik bir bakış açısı..

Resûlullah'ın Hâne-i Saadetleri

2010-05-08T21:24:00.001+03:00

"Gerçekten sen büyük bir ahlâk üzeresin " (Kalem, 4) ilâhî hitabına mazhar olan Allah Resûlü'nün (sav) güzel ahlâk ve edebine nümune olan binlerce ahval, ef'al ve tavsiyeleri vardır. İnsanın hususen müslümanın tahassungâhı (sığınağı) ve bir nevî cenneti ve küçük bir dünyası olan âile hayatına ait pek çok meselede de O'nun mükemmel sünnetleri bize rehber olmaktadır.

Hz. Hüseyin (ra) şöyle diyor: "Ben babam Ali'den, Allah Resûlü'nün (sav) eve nasıl girdiğinden sordum. O'da dedi ki: "Allah Resûlü (sav) eve girdiğinde ev hayatını üçe ayırırdı. Bunlardan birinci kısmındaki zamanını Rabbine ayırırdı, ikincisini hanımlarına, onların eğitimine, sohbete, maddî manevî ihtiyaçlarına ayırırdı. Üçüncüsünü de kendisine tahsis ederdi.” (Tirmizî)

Sevda diyor ki: Aişe’den peygamberimizin evde nasıl davrandığı soruldu. O da şöyle dedi: “Evde hanımlarının işiyle meşgul olurdu. Namaz vakti gelince de namazını kılardı.” (Buharî)

Hz. Resûlüllah (sav) bir eş olarak da tam bir itidal üzereydi, âdildi, hoşgörülüydü. Hanımlarına her konuda yardımcı olurdu. Hz. Aişe'den, Hz. Enes (ra) şöyle nakletmiştir: "Resûlüllah elbisesini diker, ayakkabısını tamir eder, elbiselerini yıkar, koyun sağar ve kendi hizmetini görürdü."

Hatta Hz. Hatice ile izdivacı zamanında Hz. Hatice O'na "Ey Allah'ın Resûlü işlerimizde bize yardımcı olacak hizmetçilerimiz var" dediğinde şöyle karşılık vermiştir. "Ey Hatice ben bu dünyada üç şeyden nefret ederim. Tembellikten, cimrilikten ve korkaklıktan." Eve girme hususunda ise sağ ayakla ve besmele ile girmeyi tavsiye ile beraber Hz. Enes'e hitaben: "Ey oğulcuğum ehlinin yanına girdiğinde onlara selam ver. Selamın, sana ve ehline bereket olur" buyurmuştur. (Tirmizî)

Ebû Hüreyre (ra) anlatıyor: “Allah’ın Resûlü katiyyen hiçbir yemeği ayıplamazdı. Eğer hoşuna gitse onu yerdi. Sevmez ise bırakırdı.” (Buharî, Müslim)

Yemeğin âile fertlerince beraber ve aynı kaptan yenmesini tavsiye ederdi. "Taamınızı toplu bir halde olarak yiyiniz, dağınık bir halde bulunmayınız. Çünkü bereket,cemaat ile beraberdir."

"Biriniz yemek yediğinde hanımının ağzına lokma koymadan ve hanımının elinden lokma yemeden yemeğini bitirmesin.” (Buharî, Müslim) Yine Efendimiz yemekte âile efradıyla sohbet eder, latifeler yapardı. Hz. Aişe'ye (rah) Resûlüllah'ın ev hali sorulduğunda şöyle cevap verdi: "Tebessüm ve latife konusunda insanların en yumuşak huylusudur." (Müslim) Her konuda olduğu gibi latifelerinde de asla yalan olmazdı. Hz. Aişe ile yaptığı bir koşu yarışında bir defa Hz. Aişe daha sonra da Hz. Resûlüllah yarışı kazanmıştı. Hz. Aişe'ye tebessümle "İşte bu senin beni geçmenin karşılığıdır" demiştir. (Buharî, Müslim)

Yine bir gün Aişe annemize hitap ederken isminin bir kısmını söylemeyerek latife yapmıştır. En ince meselelere kadar tavsiyeler devam etmektedir. "Yolculuktan geldiğinde gece aniden gelme, ta ki âilen temizliğini yapmış ve süsünü tamamlamış olsun." (Buharî, Müslim) "Kıyamet günü derece bakımından insanların en şerlisi hanımın sırlarını öğrenip de sonra onu yayan erkekler ve kocasının sırlarını öğrendikten sonra onu yayan kadınlardır." (Ebû Davud)

AİLEDE EĞİTİM

Hz. Resûlüllah (sav) hanımlarının ve çocuklarının eğitimine çok önem vermiştir.

"İlim talep etmek (öğrenmek) her müslüman (kadın, erkek) üzerine farzdır" buyurmuştur. (Buharî, Müslim)
Hafsa annemiz için Şifa isimli bir kadına "Hafsa’ya okuma yazma öğretir misin?" diyerek onu ilme teşvik etmiştir. (Buharî, Müslim) Zaten Resûlüllah’ın (sav) hanımlarının her birinin kendine has zühd, takvâ ve ilimleri vardı. Bilhassa rivayet etdikleri hadis-i şerifler açısından Hz. Aişe, Ümmü Seleme ve Hz. Hafsa başı çekerler. Hz.Aişe 2210 hadis rivayetiyle birincidir. Hz. Aişe peygamber hanımları arasında ilimle en çok meşgul olanıydı. Fıkıh, hadis, tefsir sahalarında hayatı boyunca sahabelerin ilminden istifade etdiği mühim bir yere sahipti.

Ashab-ı Kiram'dan Ebû Musa der ki: "Resûlüllah'ın ashabı olan bizlere müşkil gelen hiç bir mesele yoktur ki, Hz. Aişe'nin nezdinden ona dair bir ilim bulunmasın."

Yine Resûlüllah’ın âile içindeki hayatına dair pek çok mesele hanımları vasıtasıyla bizlere intikal etmiştir.

Said el-Hudri anlatıyor: “Bir gün sahabe hanımları gelerek dediler ki: "Ey Allah'ın Resûlü! Erkekler her zaman yanına gelip sizden ilim öğrenirler, bilmediklerine vakıf olurlar. Biz ise onlardan fırsat bulup da yanınıza gelemiyoruz. Bize de bir gün tayin edin de bilmediklerimizi öğrenelim.” Bunun üzerine Resûlüllah da onlara bir gün tayin ederek sohbette bulundu." (Buharî)

İBÂDETE TEŞVİK

Peygamberimiz şöyle buyurmuştur: "Gece kalkıp namaz kılan ve hanımını uyandıran kişiye Allah rahmet etsin. Hanımı kalkmak istemese de yüzüne hafifçe su serperek kaldırır.Yine gece kalkıp namaz kılan ve beyini de uyandıran hanıma Allah rahmet etsin. Beyi kalkmak istemezse de yüzüne hafifçe su serperek kaldırır." (Ibni Mace, Ebû Davud)

Yine Efendimiz (asm), "Tek secdeyle de olsa cocuklarınıza namaz kılmalarını söyleyiniz." buyurmuştur. Adaba ve tesettüre dikkat ederek kadınların da mescidlere gitmelerini emrederdi.

Yazan: Halenur SERHAD

Seven İnsan Neylesin

2010-02-17T21:58:00.000+02:00

Cihan padişahı Yavuz Sultan Selim, Şam yakınına otağını kurdurarak burada üç ay kadar kalmış. Bir Türkmen kızı da, zaman zaman padişahın çadırına gelerek, otağın temizlik işlerini yapar, hünkâr çadırını tertibe ve düzene sokarak sıradan gündelik işlerle meşgul olurmuş…

Yine bir sabah temizlik için geldiğinde, Sultan Selimi görmüş. Türkmen güzelinin gönlü sultana, su gibi anîden akıvermiş gönlünü kaptırmış ona. - Hani kalbin, her an bir halden başka bir hale geçmek, gibi anlamları da vardır ya- Zamanla kalbinin içini, ince bir sızı sarmış genç kızın ve başlamış kalbi için için göynümeye.

Bir gün, gözü, hünkâr çadırının direğine ilişmiş. Direğin üst kısmına aşkın gücü ona, şöyle bir satır yazma cesareti vermiş:

"Seven insan neylesin"

Yavuz Sultan Selim, otağına yatmaya gelince, birden direkteki yazıyı fark etmiş, “Bu da ne ola ki” diyerek uzun bir muhakemeden sonra, bir vehim ve bin endişe derken… Almış eline kalemi şöyle bir satır da o düşmüş aynı direkteki dizenin altına.

"Hemen derdin söylesin"

Türkmen kızı, ertesi gün gelip baktığında otağın direğine, sevincinden ağlamış, o küçücük kalbi heyecandan göğsüne sığmaz olmuş, yer de onun olmuş âdeta gök de… Fakat koskoca cihan sultanına ilân-ı aşkta bulunmanın, ateşle oynamak, ateş girdabına bilerek atlamak gibi ölümcül bir tehlikesi de varmış. “Varsın olsun bu aşk, buna değer diye düşünmüş.” Aldığı mesajı heyecanla hemen cevaplandırmaktan kendini alamamış ama yine de içinde bir korku kurdu varmış ki genç güzelin, yüreğini her gün diş diş, burgu burgu kemiren... Aşkın gücü, zoru ve korkuyu nefes nefes yaşayan o gencecik yüreğin imdadına yetişmiş derhâl. Bir satır daha yazmış aynı direğe

"Ya korkarsa neylesin"

Yavuz Sultan Selim, akşam çadıra döndüğünde, not düştüğü direkteki satır gelmiş aklına. Bakmış ve okumuş ki aşkın, heyecanın ve korkunun karıştığı, tezat dolu sözcüklerin buluştuğu satırlar, bir mızrak gibi durmakta karşısında. Hemen o satırın altına bir mısra daha eklemiş, aşka yenik düşen koca padişah:

"Hiç korkmasın söylesin"

Bir aşkın buluşan, karmaşık ve bulanık duyguları şöyle dizilmiş direğin üzerine:

“Seven insan neylesin
Hemen derdin söylesin
Ya korkarsa neylesin
Hiç korkmasın söylesin”

Sabahın olmasını sabırla beklemiş padişah. Seher vakti sırdaşı Hasancan’ı çağırtmış, derhâl bir emir vererek: “Biz dahi merak edip onu görmek isteriz tîz elden bu kızı huzura getirin.” Emir derhâl yerine getirilmiş ki Ahu gözlü, endamı hoş, alımlı, nazenin, ceylân gibi bir Türkmen güzeli… Hünkârın emriyle derhâl bir düğün alayı tertip edilmiş. Eğlenceler, yemeler içmeler…

Düğünün son gecesi, sırlarla dolu bu aşkın bilmecesi kader-i ilâhî tarafından çözülmüş, Çözülen bu kara baht çıkınından yayılan acı haber, şaşkına çevirmiş herkesi, yer gök âdeta üzüntüye, mateme boğulmuş. Ahu gözlü Türkmen dilberinin “Selim” diye çarpan saf ve küçük yüreği, bu büyük cihan sultanın aşkındaki sırrı kaldıramamış ve birden duruvermiş.

O çadırın direği, bu olayın canlı fakat ketum şahidi olmuş asırlardır. Bu dünya hayatında vuslat nasip olmadığı gibi o gencecik yüreğe, buna fani alemde bir çare de bulunamamış. Bu hazin gönül çarpılmasının ve gönül yangınının sonunda derler ki:

“Koca hünkâr, ağlamış” ve Türkmen kızına yaptırdığı mezarın mermer tasına, şu dörtlüğü kazdırarak, dünyaya, askın gücünün karsısındaki çaresizligini en güçlü orduları yenen koca hünkâr şöyle haykırmış:

Merdüm-i dideme bilmem ne füsûn etti felek
Giryemi kıldı hûn eşkimi füzûn etti felek
Şîrler pençe-i kahrımdan olurken lerzân
Beni bir gözleri âhûya zebûn etti felek

merdüm-i dide: Gözbebeği

füsun: Sihir, büyü

felek:Kader

girye:Gözyaşı,ağlayış

füzun:Çok fazla

eşk:Gözyaşı

hun:Kan

şir:Aslan

pençe-i kahr:Mahveden el, kahır pençesi

lerzan:Titreyen

ahu:Ceylan( sevgili)

zebun:Aciz, zayıf,esir

Bilmem ki gözlerime felek nasıl bir büyü yaptı ki

Gözümü kan içinde bıraktı, askımı artırdı

Benim pençemin( gücümün) korkusundan arslanlar(bile) titrerken

Felek beni bir ahu gözlüye esir etti.

Domuz Eti Neden Yenir?

2010-02-12T23:48:00.000+02:00

Sarmaşık'taki "Domuz eti neden yenmez?" sorumuzdan sonra bir de tezatını ele alalım istedim. Bu konuda Salih Özaytürk ortak düşüncelerimizi öyle güzel dile getirmiş ki, sadece bu yazıyı paylaşmanın yeterli olacağını düşünerek sizi yazıyla başbaşa bırakıyorum. (Metin karakalem.net'ten alıntıdır)

BUNDAN BİR hafta kadar önceydi. Bir firmanın teras katında oturuyordum. Parçalı bulutlu ve hafif rüzgarlı havada çay içmenin rehaveti içerisindeydim. Biraz ilerideki masalardan birinde oturan bir kaç kişinin konuşmalarını işitinceye kadar da aklım ve fikrim bulutlardaydı. Başka bir firmanın temsilcileri oldukları, iş görüşmesi için geldikleri hallerinden anlaşılan o üç kişiden biri, diğerlerine yediği bir yemeğin tarifini yapıyordu. Bir sürü şey sıralıyordu tarifinde. Ama iki malzeme vardı ki tarifin içerisinde, diğerlerinin hepsini bastırmıştı ve ben bu iki kelimenin özellikle ikincisine takılıp bulutlardan yere inmiş, rehavetten ayılmış bir halde buldum kendimi.Yemek tarifinde geçen malzemelerden biri şarap diğeri ise domuz pastırmasıydı..

Konuşanlar belki gayr-ı müslîmlerdi, günahlarını almayayım.

Domuz Eti Neden Yenir?-Salih Özaytürk

Ama, onlar gayr-ı müslîm olsalar da, bu ülkede, müslüman kimliği ile dolaşan birilerinin domuz eti yemekten haz aldığı, hatta bir modernlik ölçüsü olarak mutlaka yenmesi gerektiği gibi bir saplantının yaşandığını da biliyoruz.

Sahi domuz eti neden yenir?

Bu sorunun izlerini sürmek için islâmın emir ve yasaklarını karşılaştıralım:

Diğerlerine oranla emirlerin insan nefsine en zor geleni elbette ki her gün yapılması gerekenlerdir. Emrin uygulanma sıklığı düştükçe zorluk oranı azalacaktır.

Bu bağlamda namaz, her gün en az beşer defa tekrar edilmesi nedeniyle en ince elek vazifesini görüyordu.

Haydi bu elekte tutunamadınız, nefsiniz ağır bastı, düştünüz; doğrudan yere çakılmıyordunuz. İkinci bir elek sizi mutlak sukuttan, yani yere çakılmaktan kurtarıyordu: Yılda bir ay ramazan orucu ile sınanıyordunuz. Diyelim ki, nefsiniz buna da razı olmadı, açlığa ve susuzluğa sabır gösteremedi, bu sefer ömürde bir defa eleğine takılıyordunuz: Hac emri sizi tutuyor, çakılmaktan kurtarıyordu.

Haydi diyelim ki, emirlerde nefsinizin sefilliği yüzünden gerekenleri yapamadınız, bu sefer haramlar sizi karşılıyordu. Şu ahirzaman şartlarında zina yapmadan yaşayabilmek dahi bir çaba ve Yaratıcıya dair bir çekince gerektiriyordu çünkü. Diyelim ki, bunda da sabredip tutunamadınız, nefsiniz, arzularınız galip geldi, düştünüz.. ve sizin olmayan bir meta nefsinize cazip geldi, ellerinizi hırsızca uzattınız.. ve hayatın şartlarını, yaşadığınız sıkıntıları bahane ettiniz, haydi diyelim ki unutmak için ellerinizi şaraba uzattınız…

Peki, tüm bunlardan sonra elinizi domuz etine uzatır mıydınız?!

Diğerlerinin tümünde, nefsin, sefilce de olsa bir faydalanması söz konusuydu gördüğüm kadarıyla. Bir mazeret üretme mekanizması çalışabiliyordu. Ama, domuz etinin diğer etlere bir üstünlüğü olmadığı gibi, domuz etini haram olarak görmeyen milletler nezdinde de ucuz ve sakil bir etti.

Sahi, domuz eti niye yenirdi?

Galiba domuz eti yalnızca domuzluğuna, yani inadına yenirdi.

Ve Cenab-ı Hak, nefse cazip gelen onca şeyi haram ettikten sonra, nefis açısından hiçbir cazibesi ve muadillerine protein, vitamin vs. açısından hiçbir üstünlüğü olmayan, bağımlılık yapmayan, hatta sakil addedilen birşeyi dahi haramlar sınıfına sokmakla; nefsine takılıp elekten düşenlerle, inadına çakılanları ayırt etmeyi mi murat etmişti?

Bu açıdan bakınca, domuz eti noktasında hassasiyetini muhafaza edenleri, etmeyenlerle bir sınıfta göremiyor insan. İnadına domuz eti yiyenlerin dibe çakıldığı gün, hayatı boyunca sürçerek, düşerek yaşasa bile, bu noktada hassasiyetini muhafaza edenlere bir lutfun erişebileceğini hissetmekle de derinden mutlu oluyor...

Elbette, istiğfar ile temizlenmenin hayat devam ettiği sürece mümkün olduğunu, O'na dönüş yollarının hayat devam ettiği sürece açık olduğunu unutmadan...

Ah'ımı Almayın..

2010-02-11T15:35:00.001+02:00

İçimden geldi kendi kendime konuşuyorum; beynim birkaç parçaya bölünmüş vaziyette, düşüncelerimin kıvrımları iç içe geçmiş, “mankutlar” gibi tekrar dönüp beynime saplanıyor sanki.. Belirsizlikler içinde kaybolurken mizanım, “nasıl olacak”lar kemirirken milim milim, yazmam gerektiğini düşündüm, çıkması gerek bu beynimden bir şeylerin, dışa vurması gerek, belki rahatlarım.. Hani ağlayınca rahatlar her insan, bardağı taşıran son damlayla gelen ağlama; beraberinde birkaç damlayı da sürükler, -çözüm bulunamadığı sürece- bardak tekrar taşana kadar ruha bir müddet daha nefes alma şansı verir.. Dokunmayın uzak durun benden, bugünki ilacım sessizlik..

Benim de bir hayalim var taa Kevser’den su içmeye uzanan.. Cennet ırmaklarından kana kana içip, şükür elmasından bir ısırık alıp, yayvan çimenler üzerinde uzanarak Allah’ın semadaki esma yıldızlarına yelken açıp, hiç hayal edemediğim alemlerde mest olmak hayalim var.. Hayallerimi incitmeyin nolur ey dünya ahalisi. Koparmayın benden idrakımı. Farkındalığıma leke sürmeyin. Zorlaştırmayın, kolaylaştırın.. Belirsiz zamanlar içinde boğup şahsi menfaatlerinizle kilit vurmayın dünyama. Mutluluklarımla oynamayın.

AH’ımı almayın…….

Hınzır Eti Neden Haramdır?

2010-02-10T20:10:00.003+02:00

   Sarmaşık Eczanemizde bahsettiğimiz gündemdeki birkaç yanlış söylem üzerine, tam da bugün okumalarımdan birinde bu konuyla ilgili bir bölüme tevafuk ettim ve vakti geçmeden sizlerle paylaşmak istedim.

   Eserin yazıldığı dönemde yine bir doktor şahsın "küfür ve iman arasını bulmaya çalışma"ları, yani dini küfre yaklaştırma, yani günümüzdeki nazik tabirle "ılımlılaştırma" çalışmaları üzerine bahis edilen konunun bir bölümünde domuz etinin haram olması ile ilgili bir kısım geçmiş:

   "(...) Mesela, o doktorun bahsettiği gibi hınzırın etinde bildiği zarardan ve hastalıktan başka, 'Hınzır eti yiyen bir cihette hınzırlaşır' kaidesiyle, o hayvanın eti, sâir hayvânât-ı ehliyenin (başka hayvanların) etleri gibi zararsız (olarak) yenilmiyor. Etinden gelen menfaatten daha çok, ziyade zarar îras etmekle (vermekle) beraber, etindeki kuvvetli yağ ise, kuvvetli soğuk memleket olan frengistandan (Avrupa) başka tıbben muzır olduğu gibi, eti de yağı da ma'nen ve hakîkaten çok zararlı olduğu tahakkuk etmiş. İşte bu gibi hikmetler, onun haram olmasına ve nehy-i İlahi taallukuna (İlahi olarak yasaklanmasına) bir hikmet olmuştur."
   Diyerek domuz etinin haram olmasının hikmetlerinin birkaçından bahsedilmiş.
   Ve şu kısımda ise tüylerimizi ürpertecek tespitler, hakikatler şöyle zikrediliyor:

   "Acaba frengistanın bu kadar harika terakkiyat-ı medeniyetiyle (yükselmiş medeniyetiyle) ve kemâlât-ı fenniyesiyle ve insaniyetperverane ulûmuyla (ilimleriyle) ileri gittiği halde, o terakkiyat ve kemâlâta ve ulûma bütün bütün zıd olan maddiyyûnluk (maddecilik) ve tabîiyyûnluk (tabiatçılık) zülumatında hınzırcasına saplanmalarında hınzır etini yemelerinin medhali (etkisi) yok mudur, soruyorum. İnsanın beslendiği şey ile mizâcı müteessir olduğuna delil, kırk günde her gün et yiyen, kasâvet-i kalbiyeye (kalp katılığına) dûçâr olduğu (yakalandığı), darb-ı mesel (atasözü) hükmüne geçmiştir."

   Diyerek Avrupanın bunca gelişmiş medeniyet ve ilimdeki ilerleyişine rağmen maddecilik ve tabiatın kendi kendine oluştuğu/tabiatın ilah olduğu gibi gafletlere düşmesinin sebebini domuz etini çekinmeden yemeleriyle ilişkilendiriliyor.

   Bunca öz ve özet olan sözlerin üzerine söz söylemeden, hepimizi tefekküre davet ediyorum...
   ~Handenur.

Onları Rahmetinle Kuşat!

2010-02-06T22:42:00.000+02:00

Lütfen salavatsız kalmayın, Peygamberimiz(ASM) kendisine yapılan salavatların hepsinin karşılığını verip bizim selamımızı alıyor inşallah ve unutmayın ki Cennet'te Peygamberimiz(ASM)'a en yakın olacak olanlar O'na en çok salavat getirenler olacaktır..

Bugünlerdeki salavatlarımız bunlar. Özel bir programda olduğum için bloğuma yazamıyorum inşallah bizi de duasız bırakmayın..

Hayırlı geceler..

Yâ İlâhenâ!

Nûru bütün mahlûkāttan önce var olan ve varlığı âlemlere rahmet olan Efendimiz Muhammed’e,

Ve onun mübârek nesline, ehl-i beytine ve ashâbına,

Geçip giden ve geride kalan bütün mahlûkāt adedince,

Ve onlardan bahtiyar ve saîd olanlar, bedbaht ve şakî olanlar sayısınca,

Ve bütün sayıları içine alan, bütün sınırları kuşatan; hesabsız ve hudûdsuz olarak ne ucu, ne de sonu olan; ne sınırı, ne de bitişi olan,

Ve kendisine bizzât senin ettiğin ve senin ebedî varlığın devam ettikçe devam edecek olan salâtın ile salât et, onları rahmetinle kuşat.

Rahmetinle, ey merhamet edenlerin en merhametlisi!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Yâ İlâhenâ!

Efendimiz Muhammed’e ve onun bütün mübârek nesline, ehl-i beytine ve ashâbına,

Ağaçların yaprakları, denizlerin dalgaları ve yağmurların damlaları adedince salât ve selâm edip, bereketler ihsân eyle.

Yâ İlâhenâ!

O salavâtlardan her biri hürmetine bizi bağışla, bize merhamet eyle, bize lütfunla muâmele buyur.

Ben kesinlikle şehâdet ederim ki, Allah’tan başka İlâh yoktur.

Ve yine şehâdet ederim ki, Hazret-i Muhammed Allah’ın Resûlüdür.

Allahü Teâlâ ona salât ve selâm eylesin.

Mis Gibi Misvak! ve bir Son Not :)

2010-01-31T01:12:00.004+02:00

Tıbb-ı Nebevi'de

Rehber-i mutlak olan Peygamberimiz (asm)

buyurdular ki:

“Eğer ümmetim üzerine zahmet vermeyecek olsaydım,

her namazda misvak kullanmalarını emrederdim.”

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Sünnete uygun olan misvak, erak ağacından elde edilen dallardan ibârettir; ince lifleri, kendine hâs güzel bir kokusu ve misvakın pek çok maddî ve ma‘nevî faydaları vardır ki, bunların bir kısmını sizinle paylaşmak istiyorum:

Resûlullah’ın (asm) mühim bir sünneti yerine gelmiş olur.
Allah’ın rızâsına ve hoşnudiyetine vesîledir.
Ağız temizliğini sağlar.
Dişleri parlatır, diş çürümelerini ve diş taşlarını önler.
Diş etlerini kuvvetlendirir, ağız kokusunu giderir.
Zekâyı artırır.
Sesi güzelleştirir, konuşmayı kolaylaştırır.
Göze kuvvet verir.
Son nefeste kelime-i şehâdeti hatırlattırır.
İhtiyârlığı geciktirir.
Mideyi takviye edip, mide hastalıklarını önler.
Hazmın kolaylaşmasını sağlar.
Sevabı artırarak ömrü bereketli kılar.

   Tabiki öncelikle misvak kullanmamızın en temel sebebi Peygamberimizin sünneti olup tavsiye ettiği içindir. Yoksa burada yazdığım faydaları sadece kullanılmasına teşvik edicidir. Biz de inşallah Peygamberimizin sünnet olması cihetiyle kullanmaya başlayalım. Diğer faydalarını Rabbim zaten onun içine yerleştirmiş. Hiç deneyeniniz oldu mu bilmiyorum fakat gerçekten faydasını gördüm.
   Bende tembellik gösterip kullanmaya ara vermiştim. Son bir aydır mide ağrıları çekiyordum, mide ekşimem vardı aklıma hemen misvak geldi dün itibariyle alıp kullanmaya başladım ve midemdeki hararetin geçtiğini söyleyebilirim..
   Misvak hakkında başka Hadis-i Şeriflerin kaynaklarıyla beraber olduğu güzel bir yazıyla ilgilenirseniz buyrun buradan...

   Hayırlı geceler diliyorum. . .

Son not: www.saglikvakfi.org.tr sitesini incelerken gıda katkı maddeleri ile ilgili de bir bölüm olduğunu farkettim şiddetle incelemenizi öneririm.
Konu başlıkları:

Yazdırılabilir özet tablo bölümünden word belgesi şeklinde E katkı maddelerinin tablosunu indirebilirsiniz. Çok faydası olacağına inanıyorum.. Ayrıca bunu da mutlaka okuyunuz diyorum herşeyi öz bir şekilde anlatmış..

Tekrar hayırlı geceler diliyorum :)

Peygamberimizden Öneriler

2010-01-30T12:24:00.000+02:00

Peygamberimizin sebze ve baklagillerle ilgili olan hadislerinden sizlere bir çeşni hazırladım :)
İstifademiz bol olsun inşallah..

KURU ÜZÜM

"Kuru üzüm ne güzel yiyecektir. Ağız kokusunu güzelleştirir. Balgamı eritir. Sinirleri kuvvetlendirir. Öfkeyi yatıştırır. Rengi netleştirir."

KEREVİZ

"Bir kimse kereviz yer de arkasından hemen uyursa, ağzı güzel kokarak, organların ve ön dişlerin ağrısından emin olarak uyur."

İNCİR

"Bir meyvenin cennetten indiğini söyleseydim inciri söylerdim. Çünkü cennet meyvesi çekirdeksizdir. İncirden yiyiniz, zira incir basuru keser ve nigris hastalığına faydalıdır."

KURU HURMA

"Bir kimse sabahları yedi hurma yerse o gün ona zehir ve sihir zarar vermez."

KABAK

"Ya Aişe! Tencereyi kaynattığınız zaman tencereye çokça kabak koyunuz. Zira kabak üzgün insanın kalbini kuvvetlendirir."

MERCİMEK

"Mercimek kalbi inceltir ve gözyaşını çoğaltır. Zira o Salihlerin yemeğidir."

PİRİNÇ

"Yerin çıkardığı her bitkide bir dert bir de şifa vardır. Ancak pirinç böyle değildir. O şifadır, onda dert yoktur."

PATLICAN

"Patlıcan ne için yenilirse ona yarar."

Hayırlı hafta sonları diliyorum bol hadisli yemekler :)

4 Muhteşem Hadis

2010-01-28T10:34:00.003+02:00

Hadis-i Şerif'lerin hepsi elbette muhteşemdir fakat günlük hayatla ilgili olanları, islam şeriatiyle ilgili olanları veya adablarla ilgili olanları da vardır. Burada bahsetmek istediğim birer müslüman olarak bize rehberlik eden hayatımızı şekillendirmesi gereken en temel 4 hadisi güvenilir kaynaklardan buldum ve Ebu Davud Hazretleri'nin bizimle paylaştıklarını bende buradan tekrar derleyerek sizinle paylaşmak istiyorum.

Büyük hadîs âlimi Ebû Dâvud Hazretleri bazı hadîslerin insanın şu dünya imtihânında ve ma‘nevî hayatında ehemmiyet ve kıymetini belirmek için şöyle der: Resûlullah (asm)’dan 500 bin hadis yazdım. Onlar arasından sâdece şu kitabıma koyduklarımı (5 bin civarında) seçtim. Ancak, kişiye, dini doğru kılması için bu hadîslerden dört tanesi yeterlidir.

Birincisi: “Ameller niyetlere göredir…” hadîsidir.

İkincisi: “Kişinin Müslümanlığının kemâli mâlâya‘nîyi, boş şeyleri terk etmesine bağlıdır” hadîsidir.

Üçüncüsü: “Mü’min kendisi için istediğini mü’min kardeşi için de istemedikçe (kâmil) mü’min olamaz” hadîsidir.

Dördüncüsü: “Helâl olanlar açıklanmıştır, haram olanlar da açıklanmıştır. Bu ikisi arasında (durumu açık olmayan) şüpheli şeyler vardır. Bunların (haram mı helâl mi olduğunu) çokları bilemez. Kim şüpheli şeylerden kaçınırsa, dinini ve ırzını korumuş olur. Kim şüpheli şeyi işlerse haram düşer. Tıpkı sürüsünü, yasak koruluğun etrafında güden çoban gibi. Koyunları her an koruluğa kayabilir.Bilesiniz! Her melikin bir koruluğu olduğu gibi, Allah’ın da bir koruluğu vardır. Allah’ın koruluğu haramlardır. Bilesiniz! Vücûdda bir et parçası vardır, bu sıhhatli oldu mu vücûdun tamamı sıhhatlidir, bozuldu mu, vücûdun tamamı sıhhatini kayıp eder. İşte bu parça kalptir “ hadisidir.

Mühim bir not: 4. Hadis-i Şerif; Sarmaşık Eczanemizde de değinmeye çalıştığımız yiyeceklerde ve gıda katkı maddelerindeki şüpheli durumlar veya helal olup olmama durumlarına karşı gayet güzel ve açıklayıcı bir hadistir. Bir gıda katkı maddesinin eğer tam olarak helal olduğundan emin değilsek şüpheli grubuna girmiş olur. Böyle durumlardan bu hadisi hatırlayarak kararlı bir şekilde kaçınmak gerekir.
Helal dairesi elbette keyfe kafidir. Vücudumuza giren her bir gıda zerresi artık bizden bir parça olur ve eğer şüpheli veya haramsa ibadetlerimizde bıkkınlığa, müspet hareketlerimizde zayıflığa, kalbimizdeki yanlış meyillere ve nesillerimizin de bozulmasına yol açabilir.

Allah bizleri muhafaza etsin

Fotoğraf Peygamber Efendimizin(asm) kabrinin altın kapısı..

Hasta Tefekkürü

2010-01-21T13:44:00.001+02:00

Günümüzde birçok hastanın psikolojik sıkıntılarının temel bir sebebi olan, hastaya “Ben ne yaptım ki, bu başıma geldi” veya “Neden ben seçildim de bu hastalığa yakalandım, bu bir haksızlık değil mi?” gibi sözleri söylettiren, neticede Allah’ın rububiyetini tenkit ve Yaratan’ın zulm ettiğini isnad etmek manalarını taşıyan Allah’a itiraz ve Allah’tan şikayet etme hastalığına karşı aklımıza getirip düşünmemiz gerekenler elbette şunlardır:

“Ey şükrü bırakıp şekvaya giren hasta! Şekva, bir haktan gelir. Senin bir hakkın zayi' olmamış ki şekva ediyorsun. Belki senin üstünde hak olan çok şükürler var, yapmadın. Cenab-ı Hakk'ın hakkını vermeden, haksız bir surette hak istiyorsun gibi şekva ediyorsun. Sen, kendinden yukarı mertebelerdeki sıhhatlı olanlara bakıp şekva edemezsin. Belki sen, kendinden sıhhat noktasında aşağı derecelerde bulunan bîçare hastalara bakıp şükretmekle mükellefsin. Senin elin kırık ise, kesilmiş ellere bak! Bir gözün yoksa, iki gözü de olmayan a'malara bak! Allah'a şükret. Evet nimette kendinden yukarıya bakıp şekva etmeye hiç kimsenin hakkı yoktur. Ve musibette herkesin hakkı, kendinden musibet noktasında daha yukarı olanlara bakmaktır ki şükretsin.”

Ne kadar tefekkürî bir düşünce değil mi?

Merhametsiz Nazarlar

2010-01-20T21:22:00.000+02:00

Beşerin merhametten yoksun nazariyeleri değil midir insanı böyle mazlum kılan.

Ah merhametsiz nazarlar, merhamette yoksun zekalar!

Ah su-i zanlar!

Kim bilir hangi ümit dolu masum sineleri kor etti zanna müptela olanlar!

Menfi notlar, yanlış yargılar düzelebilir belki bir gün.

Peki psikolojik yaraları, yıkılmış bir kuvve-i maneviyeyi, şevk ve heyecan kaybını kim ve nasıl telafi edecek!?

Oysa mağduriyete giriftar edilen gönüllerin duaları değil miydi semayı aşanlar?

Ah semayı aşan duaları unutanlar..

Neydi insanları su-i zanna bu kadar cüretkâr kılanlar!?

Zordur şevk ve heyecan kaybının telafisi.

Annesini kaybetmiş bir yavruya, solmuş bir çiçeğe, yıkılmış bir harabeye, yanmış bir viraneye döner insan.

Mehlika Yağmur

Erken Karar ve Hüküm Verme Hastalığı

2010-01-19T21:13:00.000+02:00

Fakir, köylü bir ihtiyârın dillere destan bir atı varmış. Oranın kralı, at için büyük bir servet teklîf etmiş, ama o satmaya yanaşmamış. Bir sabah kalkmışlar ki at yok. Köylüler ihtiyârın başına toplanmış; “Bu atı sana bırakmayacakları belliydi, keşke satsaydın ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın” demişler. İhtiyâr, “Karar ve hüküm vermek için acele etmeyin. Sâdece ‘At kayıp’ deyin. Çünkü gerçek bu. Ondan ötesi sizin kendi yorumunuz.” Köylüler kahkahalarla gülmüşler.

Ama aradan 15 gün geçmeden, at bir gece ansızın çıkagelmiş. Meğer dağlara gitmiş. Dönerken de, vadideki 12 vahşi atı peşine takıp getirmiş. Köylüler, ihtiyârdan özür dilemişler ve demişler: “Sen haklı çıktın. Atının kaybolması adeta bir devlet kuşu oldu senin için.” İhtiyâr demiş: “Karar ve hüküm vermek için yine acele ediyorsunuz. Sâdece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sâdece bu. Ondan ötesinin ne getireceğini henüz bilmiyoruz.”

Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeye çalışan ihtiyârın tek oğlu attan düşmüş ve bacağını kırmış. Köylüler ihtiyâra; “Bir kez daha haklı çıktın. Bu atlar yüzünden oğlun bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başkası da yok. Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın” demişler.

İhtiyâr; “Siz erken karar ve hüküm verme hastalığına tutulmuşsunuz. O kadar acele etmeyin. Oğlum bacağını kırdı. Gerçek bu. Gerisi sizin yorumunuz. Ama acaba ne kadar doğru?”

Birkaç hafta sonra, düşmanlar büyük bir ordu ile ülkeye saldırmış. Kral son bir ümitle eli silâh tutan gençleri askere çağırmış. Köye gelen görevliler, ihtiyârın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almışlar. Köyü mâtem sarmış. Çünkü savaşın kazanılmasına imkân yokmuş. Köylüler, yine ihtiyâra gelmişler: “Yine haklı çıktın. Oğlunun bacağı kırık, ama hiç değilse yanında. Oysa bizimkiler belki de hiç köye dönemeyecekler.” “Siz erken karar ve hüküm vermeye devam edin. Oysa ne olacağını kimseler bilemez. Bilinen bir tek gerçek var.

Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde. Ama bunların hangisinin talih, hangisinin talihsizlik olduğunu sâdece Allah biliyor.”

Meşhur bilge Lao Tzu, öyküsünü şu nasihatla tamamlarmış:

“Acele karar vermeyin. O zaman sizin de herkesten farkınız kalmaz. Hayatın küçük bir parçasına bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. Karar aklın durması halidir. Karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısı ile gelişmeyi durdurur. Buna rağmen akıl insanı dâimâ karara zorlar. Çünkü gelişme hâlinde olmak tehlikelidir ve insanı huzursuz yapar. Oysa gezi aslâ sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken, başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz.”

Portakal Kokulu Müslüman

2010-01-17T22:10:00.001+02:00

Sıcacık insanı rahatlatan turuncu bir rengi vardır. Parlak kabuğu ve yuvarlak şekliyle gerçek bir güneşi andırır. İçi keseciklerle dolu beyaz kabukla kaplı, etli, sulu, tatlı bir meyvedir. Evet tadı gibi kokusu da muhteşemdir portakalın..

Hayatın her aşaması için örnek olan ve bütün mahlukattan misaller veren , mahlukatın lisanından en iyi anlayan beşer olan Peygamber-i Zişan Efendimiz (asm) bize portakaldan misal vererek, portakal ile Kur'an okuyan mü'min arasında çok manalı ve hoş bir ilişki kuruyor ve buyuruyor ki:

"Kur'an okuyan mü'minin misali portakal gibidir. Kokusu güzel, tadı hoştur. Kur'an okumayan mü'minin misali hurma gibidir. Tadı hoştur fakat kokusu yoktur."

Günlük hayatımızda ne kadar Kur'an okuyoruz, onu ne kadar anlıyoruz acaba?

Bu hadisi okuduğumda portakala olan ilgimin arttığını itiraf etmeliyim :) Zira bu hadis bize hep, Kur'an okumadaki eksikliğimizi hatırlatıyor. Ve Kur'an okuma şevkimizi artırıyor. Özellikle de insanın kendi hanesinde daha fazla zaman geçirdiği ve ibadetlerine daha çok zaman ayırabileceği, kış aylarında yazın rehavetinden kurtulup kışın ikaz edici, insanı kendine getirici soğuklardan, Kur'an'a olan iştiyakımızı ve ihtiyacımızı bu rehber hadis feyziyle ziyadeleştiriyor.

Kış ayları içerisindeyiz. Gelin uzun kış geceleri geçmeden kendimize bir program yapalım. Günlük hayatımızda okuyacağımız ve anlamaya çalışacağımız bir miktar Kur'an olsun hep. Kur'an saatlerimiz, Kur'an günlerimiz olsun. Hem okuyalım, hem manasını bilelim. Hem de tefsirini mütalaa edelim. Birkaç satır da olsa ama her gün düzenli ve ciddiyetle.

Akşemseddin Hz'ne Dair

2010-01-17T18:07:00.001+02:00

Merhabalar geçtiğimiz 15 Ocak günü Akşemseddin Hazretlerinin vefat yıldönümü idi. Bununla ilgili ufak bir araştırma yaptım sizlerle paylaşmak istiyorum. İstifademiz bol olsun inşallah..

Akşemseddin Hazretleri; Hacı Bayram-ı Veli Hz'nin talebesi ve onun ilminin manevi varisi idi. Bir gün Şehzade Mehmet yani geleceğin Fatih'i henüz beşikte bulunuyordu. Bir sohbet esnasında zamanın padişahı Sultan II.Murad Han Hacı Bayram-ı Veli Hz'ne İstanbul'u işaret ederek: "Fetih bizlere müyesser olacak mı?" diye sordu. Hacı Bayram-ı Veli Hazretleri de: "Siz ve biz bunu göremeyiz; ama fethi görmek şu küçük şehzade ile bizim köseye nasip olacaktır." der.

Akşemseddin Hazretleri aynı zamanda hekimlik ve eczacılık ilminde de derin bir alimdi. Kendi devrinde hastalıklara bulduğu yeni tedavi usulleri ve ameliyat yöntemleriyle pek çok hastanın şifasına Allah'ın izniyle vesile olup, halk arasında bu yönüyle de meşhur olmuştur. Bu sebeple kendisine "Lokman-ı Sani/İkinci Lokman" denilmiştir. Kendisi hem "Tabibü'l Ebdan/Bedenlerin Tabibi" hem de "Tabibü'l Ervah/Ruhların Tabibi" ismiyle anılmıştır.

Tarihte ilk defa hastalıkların mikroplardan geldiğini söyleyerek Pastör'den tam 400 sene önce "Mikrobu keşfeden ilk tabib" olmuştur. Hacı Bayram-ı Veli hastalanıp vefat edeceğini anlayınca, "Benim techiz ve tekfinimi Akşemseddin yapsın ve namazımı da o kıldırsın" diye vasiyet etti. Ancak Akşemseddin Hazretleri'ne o günün şartlarında ulaşmak kolay değildi. Nerede olduğu da bilinmiyordu. Ama ne var ki, Akşemseddin çıkıp geldi ve hocasının cenazesinin techiz ve tekfinini yaptı. Şeyhini vatan-ı aslisi olan dâr-ı bekaya uğurladı.

Allah bize böyle İslam kahramanlarını örnek almayı nasip etsin. Ahirette bizleri de onlara komşu eylesin.

Amin..

Bakileşmek İsteyen Var Mı?

2010-01-09T22:44:00.002+02:00

Merhabalar,

Zaman zaman düşünürüm kendi kendime.. Madem her şey elimizden çıkacak, fâni olup kaybolacak. Acaba bütün tüm bu muhabbet duyduğumuz şeyleri sonsuzluğa çevirip bakileştirmenin çaresi yok mudur? Baki olmayacaksa yaptıklarımızın, uğraştıklarımızın , çabaladıklarımızın sonucu koca bir hiç değil midir?

Evet varmış :)

Hem de beş mertebede kârlı bir surette güzel ve rahat bir çaresi varmış..

Nedir peki?

Emanet olarak aldığımız şeyleri gerçek sahibine satmak. Satmak demekten kastettiğim Rabbimizin yolunda kullanabilmek. Mesela gözümüzü ele alalım; eğer biz bu nimeti Rabbimizin emrettiği gibi yasaklarına bakmayarak veya kainattaki muhteşemliği görerek tefekküre sevkedersek onun hakkını verip bir nev’i tekrar satmış oluruz.

Evet Rabbimiz’in bize verdiği nimetleri şükürleri güzellikleri tekrar Rabbimize satabiliriz hem de beş tane kâr içinde kârla. Böylelikle;

Bizim o fani malımız, mülkümüz, beka bulur. Çünki sonsuz ve varlığı kendinden olup mahlukatı varlıkta tutan celal sahibi Zât’a verilen ve onun yolunda sarfedilen şu geçici ömürümüz, sonsuzluğa dönüşebilir ve sonsuz meyvalar verir.

Bize Cennet gibi bir fiyat veriliyor, yani onları sattığımızda Cennet’i kazanabiliyoruz.

Bütün uzuvlarımızın ve duygularımızın kıymeti, birden bine çıkabilir.

Bizler bu dünyada gayet aciz ve zayıf varlıklarız en ufak bir mikroorganizmaya bile kolayca yenilebiliyoruz. Fakiriz, ihtiyaçlarımız çok.. Her an nefes alabilmemiz için bile solunum sistemimizde saniyede milyonlarca enzim dönüşümlerine ihtiyacımız olup alveollerimizden milyarlarca oksijen zerresini işlemesi gerekiyor.. Hayat yükümüz ise pek ağır. Dağların taşların bile kabul etmediği bir ulvi yük konulmuş omuzlarımıza. Eğer her şeye gücü yeten her an her yerde bulunabilen bir Zât’a dayanıp tevekkül etmezsek ve itimad edip O’na teslim olmazsak halimiz nice olur.. Vicdanımız azablar içinde boğulup yiter. Ve maalesef sonuçsuz zorluklar, üzüntüler bizleri boğar..

Bütün uzuvlarımızın, organlarımızın, ibadeti ve tesbihati ve o yüksek ücretleri, en muhtaç olduğumuz bir zamanda inşallah Cennet yemişleri suretinde bizlere verilecek. Bu konuda da birçok alim zât attifak etmişlerdir.

Bakileşmek yani bir anlamda soyut laşmak aslında bu dünyadaki meyillerimizi iyiliğe çevirip yaptığımız somut fillerden geçiyor……

Maddeler halinde bıraktıklarımı ve açıklamaya çalıştıklarımı tefekkürlerinize sunuyorum..

Hayırlı akşamlar diliyorum..

fotoğraf zey_mir kullanızı adlı fotokritik müdaviminden alıntıdır. teşekkürler..

Allah'ın Kadına Rahmeti ve Adaleti: Zıhar Mevzuu

2010-01-06T21:40:00.003+02:00

   Bugün, bir hatim-i şerifde payıma düşen, okumam gereken bir kısmı meâli ile birlikte okuyayım diyerek Hayrât Neşriyat İlmî Araştırma Merkezi'nin "Kur'ân-ı "Kerîm Ve Muhtasar Meâli"ni açıp Mücâdele sûresini meâli ile birlikte okumaya başladım. Yakın zamanlarda bir muhabbet içerisinde konusu geçen "eşin, zevcesini annesine benzetmenin veyahut 'senin kucağın bana annemin kucağı gibidir/ sen bana annem gibisin' demesinin önemli bir günah ve nikahın düşmesine kadar yol açabilecek bir büyük söz" olduğu konusu, ikinci âyette karşıma çıktı. Daha yeni bahsetmiş olduğumuz bu konuyu, hakkında Kur'ân'da geçen hükümleriyle birlikte ele alarak asıl ve en kesin kaynaktan öğrenelim istedim.
   Evet, Mücâdele sûresinin 2. âyetinde şöyle geçiyor:

  "İçinizden kadınlarına zıhar* yapanlar (bilmelidirler) ki, onlar (o kadınlar) kendi anaları değildir. Çünki onların anaları, ancak onları doğuranlardır. Şübhesiz onlar, gerçekten çirkin ve asılsız bir söz söylüyorlar. Muhakkak ki Allah, elbette Afüvv (çok affedici)dir, Gafür (çok bağışlayan)dır." (58/2)

  Âyette geçen "zıhar" ise muhtasar meâlde Ahzab sûresinde de geçen zıhar kelimesinin altında açıklanmış. Şöyle ki :
  *"Zıhar: Eşinin bir uzvunu anasının a'zasına benzetmektir. Câhiliye devrinde iken bir kimse eşine meselâ: "Senin sırtın, anamın sırtı gibidir" dediğinde artık eşini kendi anası gibi sayar ve böylece ona yaklaşmazdı. bazen bu bir boşanma sebebi de olabiliyordu. Daha sonra İslâmiyet bu hükmü kaldırmış, cezâ olarak da keffâret hükmünü getirmiştir."

  Yani, daha önceleri eşten kesin olarak ayrı kalmaya neden olabilecek kadar ciddi bir eylemmiş zıhar yapmak. Ancak rahmeti sonsuz Rabbimiz, insanların dillerine her zaman yanlış şeyler söylemeyebilecek kadar hakim olamayacaklarını; ve sonra söylediklerinden pişman olup geri dönmek isteyeceklerini bildiğinden, zıharın neticesinde eşten ayrılmak şartını ortadan kefaret karşılığında kaldırmıştır.

  Ancak dikkat edilirse zıharı câhiliye dönemi âdeti sayıp tamamen de yok saymamıştır. Bundaki hikmetin ise Rabbimizin Cemâl esmâsını tecelli ettirdiği "kadın"ların, eşlerinin bu söylem ve davranışları neticesinde kalblerinin ve onurlarının yaralanacağını bilmesinden olduğunu düşünüyorum. Çünkü kadınların fıtratında eşlerine her daim hoş ve alımlı görünmek isteği vardır. Ve onlardan da bu yönlerine karşılık iltifatlı davranışlar, güzel sözler ve yakın bir alâka beklerler. Hiçbir kadın kendisinin; eşinin annesine ve dolayısıyla zevcelik gibi bir yakınlığın haram kılındığı bir kişiye benzetilmesinden hoşnut olmaz. Çünkü bu tabirler kullanıldığında kadının kalbinde artık eşine karşı alımlı olmadığı, eşinin onu istemediği duyguları şiddetli bir şekilde uyanır. Şu âyetin ilk cümlesindeki tabirin hoşluğuna bakınız:
  "Allah, bir adamın içinde iki kalb kılmadı. Ve kendilerine zıhar yaptığınız zevcelerinizi, analarınız saymadı. Evâdlıklarınızı da öz oğullarınız (gibi) kılmadı. Bunlar sizin ağızlarınızdaki sözünüzdür. Hâlbuki Allah, hakkı söyler ve doğru yola O hidâyet eder." (33/4).
  Zıhar yapmak hafife alınacak bir olay olmamakla beraber, hüküm Allah'ındır. Cahiliye döneminde insanların kendi kendine koyduğu hükümlerin (zıhardan sonra eşini gerçekten annesi gibi saymak) bu âyetle geçerliliğinin kaldırıldığını ve de Allah'ın bizi, "siz öyle söylediniz diye Allah onları sizin analarınız saymadı" diye ikaz ettiğini görüyoruz.

   Belki erkeğin dikkatsizce veya bilinçsizce söylemiş olabileceği bu kelimeler kadının iç dünyasında fırtınalar koparıp onu derin bir ıstıraba sürükleyebilir. Rabbimiz yarattığını en iyi bilendir. Kadının dikkatsizce dahi söylenmiş olsa böyle bir söyleme maruz kalması durumunda Allah, kadının hakkını, incinen duygularını müdafaa etmek için zıharı reddetmemiş, aksine hafif sayılmayacak kefaretler ile bedel ödetmek istemiştir. Ancak eşin pişman olabileceği ihtimali için de, zıhar neticesinde kesin olarak eşten ayrı kalmak zihniyetini de yasaklamıştır. Allah ne Rahman ve Rahim'dir...
   A'raf suresi ve akabinde bu ayetle ilişkili olarak muhtasar meâlde haşiye olarak işaret edilen Risale-i Nur'dan şu bölüme nazarlarınızı çekmek isterim:

  "Sizi tek bir nefisten (Âdem'den) yaratan ve ondan da gönlü ısınsın diye* eşini (Havvâ'yı) yaratan O'dur. (...)" (7/189)

  *"İnsanın en fazla ihtiyâcını tatmîn eden, kalbine mukabil bir kalbin mevcud bulunmasıdır ki, her iki taraf sevgilerini, aşklarını, şevklerini mübâdele etsinler (değişsinler) ve lezâizde (lezzetlerde) birbirine ortak ve gamlı ve kederli şeylerde de yekdiğerine muâvin ve yardımcı olsunlar. Evet, bir işte mütehayyir (şaşkın) kalan veya bir şeye dalarak tefekkür eden (düşünen) adam, velev (ister) zihnen olsun; birisi gelsin, kendisiyle o hayreti, o tefekkürü paylaşsın ister. Kalblerin en latîfi (hoşu), en şefîkı (şefkatlisi); kısm-ı sânî (ikinci kısım) ile ta'bir edilen kadın kalbidir." (İşârâtü'l-İ'câz, 197-198)

   Bunların üzerine söylenecek söz sanırım kalmıyor. Bir de zıharın kefareti ile ilgili âyetleri belirterek konuyu sonlandıralım. Zıharın ödenmesi çok da kolay olmayan, yani konunun bize ne kadar ciddi olduğunu bir kez daha vurgulayan, kefaretleri ile ilgili âyetler:

"Kadınlarına zıhar yapıp da sonra söylediklerinden dönenlere, o takdirde birbirleriyle (kadınlarıyla) temâs etmeden önce bir köle âzâd etmek (borcu vardır). İşte siz, bununla nasihat ediliyorsunuz. Ve Allah, ne yaparsanız hakkıyla haberdâr olandır." (58/3)

"Fakat (buna imkân) bulamayan kimseye, o takdirde birbirleriyle temâs etmeden önce ard arda iki ay oruç (tutma mecburiyeti vardır). Artık (buna da) güç yetiremeyen kimseye ise, (sabah-akşam) altmış fakiri doyurma (keffâreti vardır). Bu (hafifletici hükümler), Allah'a ve Resûlüne îmân etmeniz içindir. Bunlar, Allah'ın hudûdudur. (Bu hükümleri inkâr eden) kâfirler için ise, (pek) elemli bir azab vardır." (58/4)

   Ve devamında Kur'an-ı Kerîm'de sık geçen ikazlardan biri tekrar ediliyor:

"Şübhesiz ki Allah'a ve Resûlüne karşı gelenler, kendilerinden öncekilerin (rezil olup) helâk edildiği gibi helâk edileceklerdir; çünki doğrusu (biz) apaçık âyetler indirmişizdir. Ve kâfirler için, (pek) aşağılayıcı bir azab vardır." (58/5)

  Zıhar konusunun hemen ardından "helâk edilmek" gibi bir uyarıya muhatap oluyorsak bu gerçekten ciddi ve dikkat edilmesi gereken bir konudur.
Allah'ın hükümleri açık ve kesindir.
Görebilen gözlere...

Selametle...
Handenur~
   Fotoğraf Fotokritik'ten alıntıdır.

Asr-ı Saadetten Bakış (II)

2010-01-03T20:39:00.001+02:00

Merhabalar, bugün de aile içinde Müslüman erkek nasıl olmalıdır sorusuna cevap arayalım: Bu sorunun en kısa ve en doğru cevabı şudur: Erkek Peygamber efendimiz gibi olmalıdır.. Çünkü Peygamber efendimiz: Evinde ailesinin hizmetindeydi, elbisesini temizler, gerektiğinde yamar, koyununu sağar, papucunu tamir eder, kendi işini kendisi yapardı (Siyer’den alıntılar).

Kadının eşine karşı görevlerinden söz etmek onun hiçbir hakka sahip olmadığı anlamına gelmez. Bakınız Allah-ü Teala Hz kadının hakkını nasıl dile getiriyor: “Erkeklerin hanımlar üzerinde hakkı olduğu gibi, hanımların da kocaları üzerinde hakları vardır.(Bakara 2-228)” Haklardan söz etmeyi yeterli bulmayan Rabbimiz, Müslüman erkeklere bakınız neyi öğütlüyor:

“Kadınlarla güzel bir şekilde hayatınızı sürdürün. (Nisa 4-19)”. “Kadınlarla güzel bir hayat sürmek” ifadesi çok kapsamlıdır: Bu emrin ilk akla getirdiği; güler yüz, tatlı söz, şefkatli davranıştır. Bunu Peygamber efendimiz “hayırlı olmak” ifadesiyle bakınız nasıl açıklamıştır: “Sizin en hayırlınız, aile fertlerine en hayırlı olandır. Ailesine en hayırlı olanınız da benim.” Aile fertlerine hayırlı olmanın ölçüsü ise yukarıda geçtiği gibi onların hizmetinde olmaktır.

Erkeğin hanımıyla güzel geçimini en iyi anlatan hadislerden biri de şudur: “Hiç kimse hanımına kin beslemesin! Çünkü onun bir huyunu beğenmezse, bir başka huyunu beğenir.”

Eşler Allah’a giden yolda yürüyen tek vücudun ayaklarıdır. Asla birbirinin rakibi değildir. Birbirlerine üstünlük iddiasında da bulunamazlar. Onlar Hakk’a giden yolda nasıl yürüyeceklerini Allah’tan ve Resulullah’tan öğrenirler, gerisi boş iddialardan ibarettir.

Yarın Farmakognozi imtihanım olduğu için burada kısa kesiyorum, dualarınızı bekliyorum :)

Saygılar..

(fotoğraf HAYKIRDI kullanıcı adlı fotokritik müdaviminden alıntıdır. Teşekkürler..)

Asr-ı Saadetten Bakış (I)

2010-01-02T22:04:00.001+02:00

Merhabalar, bugünkü yazımızda iki sorunun cevabını beraberce bulmaya çalışacağız. Aile içinde;

· Müslüman hanım nasıl olmalıdır?

· Müslüman erkek nasıl olmalıdır?

İnşallah bu sorularımızın cevaplarını yaşantısıyla, hâl ve hareketleriyle bizlere en güzel numune olup öğreticimiz olan ve Asr-ı Saadet adı altında altın harflerle en parlak bir devri insanlık alemine yaşatan Peygamberimiz(SAV)’in öğütleriyle inceleyelim.

Müslüman Hanım Nasıl Olmalıdır? Sorusunu cevaplandıran Hadis-i Şeriflerden birisi şudur: Peygamber efendimize “Hangi kadın daha hayırlıdır” diye soruldu. O da şöyle buyurdu: “Kocası baktığında onu sevindiren; bir şey istediğinde ona itaat eden, kocası evde olmadığı zaman hem kendini hem de onun malını koruyan kadın.” “Kocası baktığında onu sevindiren” ifadesi nasıl anlaşılmalıdır? Çünkü bu söz oldukça kapsamlıdır. Kocası “neye baktığında” onu sevindirecek? Bunun anlamı Prof. Dr. Yaşar Kandemir’in ifadesiyle şöyledir: Kocası eşinin yüzüne baktığında; onun sevgi ve muhabbet dolu bakışlarını görmeli, o da kocasıyla güzelce geçinip onu sevindirmeli, ona karşı gelip öfkelendirmemelidir. Elbisesine baktığında; temiz giyindiğini, giydiğini kendine yakıştırdığını görmeli, sevinmelidir. Kocası evine baktığında; bir düzen ve tertip görmeli, mutlu olmalıdır. Eşyaların sağa sola atıldığını, yıkanmamış bulaşıkların üst üste yığıldığını görmemeli, üzülmemelidir.

Hadis-i Şerif’in böyle yorumlaması öyle sanıyorum ki bazı genç hanımların hoşuna gitmeyecektir. Çünkü neslimizi bir masalla uyuttular hâlâ da uyutuyorlar: Kadın-erkek eşitliği masalı.. Esasen bu masal pek beğenildi; heyecanla dinlendi ve pek sevildi. Bu masala ters gibi görünen bir hadis duyulduğunda, önce tereddüt edildi sonra tedirgin olundu. “Bizim peygamberimiz hiç öyle şey söyler mi” denildi. Öte yandan yine bazılarının somurtmasına yol açan şu ayete uygun bir yorum arandı: “Erkekler kadınlar üzerinde yönetici ve koruyup gözeticidir.(Nisa 4-34)” Çünkü bu ayet de kadın erkek eşitliğine ters göründü. Sözü uzatmayalım. Bu halimiz, insanımızı dinden soğutmak isteyenlerin bir zaferidir. Kadının kocasına karşı görevlerini Peygamberimizden öğrendiği zamanlar evlerimiz, ev olmaktan çok bir yuvaydı. Şimdiki evler pek yuvaya benzemiyor. Hafif bir esinti evimizin içine doluyor ve bizi üşütüyor.

Asr-ı saadet’ten yani Peygamberimiz devrinden ufkumuzu açacağını umduğum bir olay sunacağım. Aynı zamanda kendimizi test etmeye yarayan bir olay:

Yezid kızı Esma Medineliydi. Peygamber efendimize ilk biat eden hanımlardan biriydi. Çok güzel konuşurdu. Resul-ü Ekrem Efendimizin huzuruna çıkar, kadınların sormaya çekindikleri konuları ona rahatlıkla sorardı. Sevgili Efendimiz de Esma’yı takdir eder, “utanma duygusunun dinlerini öğrenmeye engel olmadığını” söyleyerek Medineli hanımları överdi. Bir gün hanım sahabeler onu Peygamber Efendimizin yanına gönderdiler. Esma Resulullah Efendimizin huzuruna çıkınca şunları söyledi: “Anam babam sana feda olsun ya Resulallah! Ben sana kadınların elçisi olarak geldim. Allah seni bütün erkek ve kadınlara peygamber göndermiştir. Biz sana ve senin Rabbine iman ettik. Kadın olduğumuz için evlerinizde kapanıp kalmış, nefislerinizi tatmin etmiş ve çocuklarınızı karnımızda taşımışızdır. Siz erkekler ise Cuma namazı kılmak, camiye ve cemaate çıkmak, hastaları ziyaret etmek, cenazelerde bulunmak, birden fazla hacca gitmek gibi hususlarda bize üstünlük sağlamış bulunuyorsunuz. Bütün bunların en önemlisi Allah yolunda cihat etmektir. Fakat siz hac ve umre için yahut düşmanla savaşmaya gittiğiniz zaman mallarınızı biz koruruz, iplik eğirip size elbise yaparız, çocuklarınızı besleriz. Buna göre bizler, sizin kazandığınız sevaplarda size ortak olamaz mıyız?”

Esma’nın bu sözlerini pek beğenen Resul-ü Ekrem Efendimiz ashabına dönerek: “Siz bir kadından, din konusunda sorduğu bir soruda, bundan daha güzel söz işittiniz mi?” diye sordu. Sonra da ona şunları söyledi. “Ey hanım! İyi anla ve seni buraya gönderen hanımlara iyice anlat ki, bir kadının kocasıyla güzel geçinip onun hoşnutluğunu kazanması, sevap bakımından o saydığın üstünlüklerin hepsine denktir” Görüldüğü gibi kadın-erkek eşitliği bolca sevap kazanmadadır, Allah’ın rızasını elde etmededir. Yoksa vücut yapıları, görevleri ve sorumlulukları farklılık olan kimseler arasında eşitlik aranır mı?

Burada Prof. Dr. Yaşar Kandemir hocamızın beğendiğim bir yazısından bazı ufak eklemeler yaptım. Daha çok söylemek istediğim şey var fakat burada şimdilik kısa kesmeliyim, burada anlatmaya çalıştıklarım genel durumlardır yoksa elbette insanlar arasında hastalıklar, sakatlıklar, yaşam şartlarındaki farklılıklar kadın-erkek arasındaki münasebetleri etkileyebilir, duruma göre değişebilir. Genel bir çizgi çekmeye çalıştım anladıklarımdan. Her aile kendi iç yapısında elbette kendine has özelliklere sahiptir, kendi nüansları vardır, onlar özel olarak değerlendirilmelidir zannımca..

Aile içinde müslüman erkek nasıl olmalıdır? Sorumuza da inşallah yarın değinmeye çalışacağım. Sürç-ü lisan ettik ise affola :)

Hayırlı akşamlar diliyorum..

Fotoğraf siyahinci84 kullanıcı adlı fotokritik müdaviminde alıntıdır. teşekkürler..

Çocukların Maneviyatını Yükseltmek

2010-01-01T21:15:00.000+02:00

Fitnenin yağmurlar gibi evlerimizin içine ve yaşadığımız topluma yağdığı şu ahir zamanda, unuttuğumuz, önemsemediğimiz belki de ihmal ettiğimiz önemli bir konu çocuklarımızın maneviyatı.
Her gün inanılmaz olaylar duyuyoruz; küçük yaşta ki çocukların karıştığı akıl almaz olaylar, akla hayale gelmeyen çeşitli cinayetler, anne babaların evlatlarına, evlatların ise anne babalarına yaptığı türlü zulümler, akıl sahibi her insanın kendisine dönüp bazı sorular sormasını gerekli kılıyor;
1-Acaba çocuğumun maneviyatına ne kadar önem veriyorum?
2-Çocuğum Allah ve Resul’ünü ne kadar tanıyor?
3-Ona yaratılış, varoluş sebebini anlatıyor muyum?
Çocuklarımız bize verilmiş en güzel emanetler. Bizlerde anne ve baba olarak kutlu ve onurlu bir misyonu yüklendik. Hepimiz yavrularımızı en güzel şekilde hayata hazırlamak istiyoruz. Fakat çoğumuz bu hazırlık esnasında bazı ve belki en büyük yerleri boş bırakıyoruz. Okullarda yeteri kadar din ve manevi eğitimi alamayan evlatlarımız eğer ailede de gerekli bilgileri almıyor ve bu bilinçle yetişmiyorsa, hayatının her anında yanlışlar yapabilen bunalımlı insanlar olabiliyorlar….
Şarkıcıların ismini eksiksiz bilen çocuklara nedense onu yaratan Allah’ın isimleri öğretilmiyor. At yarışına sokulur gibi canhıraş sınavlara hazırlanan çocuklar büyük mahşer sınavına hazırlanmıyor. En güzel yemekleri yapıp midelerini doyurduğumuz yavrularımızın ne yazık ki ruhları aç kalıyor. Ve böyle büyük bir boşlukla büyüyen bu çocuklar ne kadar tahsilde yapsa eksik kalıyor….
NE YAPABİLİRİZ?
Eğer henüz çocuğumuz yoksa evvela kendimizi yetiştirelim. Eksiklerimizi fark edip onarma yoluna gidelim. Namaz kılmıyorsak acilen başlayalım. Kur-an’ın orijinalinin yanında mutlaka mealini de okuyalım. Özellikle kadınlar içinNisa ve Nur surelerini okuyup anlamaya ve yaşamaya çalışalım.
Eğer hamileysek; içimizde taşıdığımız o büyük mucizeyi unutmadan, secdelerimize devam edelim. Sesli olarak Kur’an okuyup dinleyelim. Yaptığımız her davranışın çocuğumuza yansıyacağını unutmayalım.
Çocuğumuz doğduğundan itibaren bütün bebekliği boyunca onu Allah’ın isimleriyle uyutalım.
Anlamaya başladığı 2-3 yaşından itibaren gördüğü, eline aldığı her şeyde ona Allah’ı hatırlatalım. Hatırlatmak için bahaneler arayalım.
”Bu elma ne kadar güzel ve lezzetli değil mi? Allah bu elmayı yaratmasaydı nereden bulurduk? “
“Gözlerin ne kadar güzel, Allah bize gözlerimizi vermeseydi nasıl görebilirdik?”
Her yemeğe oturduğumuzda “Allah’ım sen ne kadar büyüksün. Bize çok nimetler verdin. Sana sonsuz şükürler olsun Rabbim” diyerek çocuğun kalbindeki Allah sevgisini pekiştirebiliriz.
Bazı sünnetleri uygulayarak:”Biliyor musun bunu bize peygamberimiz öğretti. Ben onu çok seviyorum, çünkü O da bizi çok seviyor” gibi. Örnekleri çoğaltmak mümkün.
Yatağa yatırdığınız zaman felak , nas ve ayet-el kursî gibi koruyucu ayetleri sesli olarak okuyabiliriz.Okula giderken yine bu duaları mutlaka okumalı ve onlara da öğreterek okumalarını sağlamalıyız.Her şeye rağmen kadere engel olamayacağımızı,başımıza gelen kötü hallerinde bizler için bir imtihan olduğunu öğretmeliyiz.
Bizler kul bir peygamberin ümmetiyiz. Seyyid Kutub’un dediği gibi ;”O bugün yaşasaydı doktorlar, eğitimciler, filozoflar ona danışırdı.” Onu dünya gözüyle göremesek de, büyük bir mucize olarak hayatımıza yön veren öğretileri ve hadisi şerifleri bizlere yol gösteriyor. Kabul olunması mutlak bir duayı bizler için saklayan o büyük öndere ümmet olabilme gayreti içinde olmalıyız…
Hem insani hem İslami bir hayat yaşamak inanın zor değil. İslam zorluk değil, incelik dinidir. Çocuklarımızda bizler için güzel bir nimet ve sermayedir ve her çocuğun Allah’ı peygamberini ve dinini öğrenmeye hakkı vardır. Onların cehennem yakıtı değil, cennet bahçesinin gülleri ve yeryüzünün değerli şahsiyetleri olması için bir an evvel gayretlerimizi artıralım…
CAHİDE SULTAN

Yazı için Cahide Hanıma yürekten teşekkür ediyoruz. Asıl link burada.

"Yılbaşı Gecesi Özel (!) Alıntısı"

2009-12-31T23:00:00.002+02:00

"...

çocukken giydiğim takım elbiseler

diye sorarım

şimdi neden bol geliyor yüreğime

...

televizyonu açın bana

bir yalnızlığın hayatından ruh çalan klipler

tuhaf bir ortak yaşam, bizden ayrılmayın!

kapatın şu televizyonu

görmek istemiyorum artık

modern binaların ingilizce bilen odalarını

rabbim!

beni sana geri ver

kalpleri koruma projesinde ayetler suç sayılıyor

belirsizlik zorlama olağanüstülük suç

kelimeler övünç

aşk linç

...

ve kolay elbet değil

ıslanmadan bir denizi kucaklamak

...

bekleyin

beklemeyi bilin

mutlaka bir anlamı olacaktır topladığınız taşların!"

Alıntı: Murat Çelik - Aşkın Elif Hâli kitabından..

Güzel gören, Güzel Düşünür.

2009-12-28T16:03:00.001+02:00

Günün birinde yolu dergaha düşen kendi halinde bir adam, dergahta, bir Mevlevi ile bir Bektaşi''nin sohbet ettiklerini görünce yanlarına yaklaşır. Kendini tanıtır ve dergahı merak ettiğini, nasıl zikir edildiğini izlemek için geldiğini söyler.

Erenler başlar adama çeşitli nasihatlerde bulunmaya, her biri kendi yolunu mümkün olan en tatlı dille anlatmaya çalışır. Adam bir yandan onları dinlerken, bir yandan da gözleri onların giysilerine takılır.

Mevlevi'nin giydiği kıyafette kollar o kadar geniş ve uzundur ki hem içine üç kişinin birden kolu sığabilir, hem de uzun olduğu için yalnızca kolları değil, elleri de kapatmaktadır.

Bektaşi'nin kıyafetinde ise tam tersi bir durum vardır. Elbisenin kolu daracıktır, neredeyse tene yapışmıştır; üstelik kısa olduğu için, eller ta bileklere kadar açıktır.

Bu duruma hayret eden adam, sebebini öğrenmek ister. Büyük merakla, önce Mevlevi'ye sorar: "Pirim, kıyafetinizin kolları neden o kadar geniş ve uzun? Bunun özel bir sebebi var mı?"

Mevlevi hiç beklemediği bu soru karşısında oldukça şaşırır. İki kolunu da biraz yukarıya kaldırır, sonra ellerini birleştirerek kollarını daire şekline getirir ve şöyle der: "Evet, özel bir sebebi vardır. Çünkü biz insanların günahlarını, ayıplarını, kusurlarını örteriz. Başkaları

görmesin diye üzerini kapatırız."

Yanıttan oldukça hoşnut olan adam aynı merakla bu kez Bektaşi''ye döner: "Peki siz, pirim? Sizin kıyafetinizin kolları neden bu kadar dar ve kısa? Siz insanların günahları ve ayıplarını örtmez misiniz?"

Bektaşi kendi kollarına bakar, birkaç saniyelik bir dalgınlıktan sonra gülümser ve adama bakarak şöyle der: "Biz mi? Bizim geniş kıyafetlere ihtiyacımız yoktur. Çünkü biz insanların günahlarını ve kusurlarını görmeyiz."

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ne kadar güzel bir bakış açısı değil mi! İnternette görüp beğendiğim ve size paylaşıma sunduğum bu güzel kıssanın altında bir de hissesi vardı:

"İnsanoğlu güzellik ve iyilik sahibi olduğu kadar kusur ve hata sahibidir. İnsanlar yalnızca güzel amelleri, yetenekleri, becerileri, güzel eserleri ile değil, günahları, ayıpları, kötü amel ve beceriksizlikleri ile de insandırlar.

Nedense kendimize ait kusurları, beceriksizlikleri, kendi işlediğimiz günahları, ayıplari kolay kolay gör(mek iste)meyen bizler, ayni kusur ve beceriksizlik başkalarında mevcut olduğunda, aynı günahları, ayıpları diğerleri işlediğinde bunu hemen görüyoruz.

İnsanoğlu başka insanlardaki ayıp ve kusurları keşfetmeye meraklı olduğu kadar, kendi ayıp ve kusurlarının bilincinde olmaya, dünyayı, madde ve manayı, eşyanın tabiatını, yaratılış gayesini keşfetmeye meraklı olsaydı, bugün hangi konumda olurduk acaba?

Etrafındaki insanlar, kim olursa olsunlar; eş, çocuk, anne ve baba, kardeş, komşu, arkadaş, hatta hiç tanımadıkların, farketmez, kusurlarını inceleme, günah ve ayıplarını görme. Kapat gözlerini.

Görürsen, denk gelir karşılaşırsan, tesadüfen yakalarsan bakma. Kapat gözlerini. Çevir bakışlarını."

Son söz olarak bu güzel vecizemiz gelsin :)

Güzel gören, güzel düşünür. Güzel düşünen, hayatından lezzet alır.

Yine finallerimiz geldi yoğun çalışma temposuna girdik o yüzden bloglarımıza yazmaya pek fırsatımız olmuyor, sınavlarımız bittikten sonra telafi edeceğiz inşallah, dualarınızı bekliyoruz. . .

Sevgiler.

fotoğraf seecatchshotdan alıntıdır. teşekkürler..

Suzi Dilâra Nedir?

2009-12-24T20:27:00.002+02:00

Merhabalar bu yazımızda Suz-i Dilara (ve makamı) hakkında bilgi vermek istiyorum. Zaman zaman niçin bu ismi seçtiğimi soranlara da manasıyla birlikte inşallah kısa bir bilgilendirme olsun..

Öncelikle 'suz' ve 'dil-âra' kelimeleri Osmanlı döneminde en etkili üç dilden birisi olan "Farsça" kökenlidir. 'Suz' kelimesi 'yanmak' fiilinden gelir, 'yakan, yakıcı' anlamlarında sonraki kelimeyle tamlama oluşturur. 'Dil' Farsçada 'gönül, kalb, cesaret, yürek' anlamlarına gelirken 'dil-âra' ise 'gönül avutan, gönül süsleyen' manalarında geçmişte sıklıkla kullanılan latif manalardan mürekkeb bir kelimedir. 'Suz' ve 'Dilâra' ise tamlama oluşturularak kullanıldığında 'Gönlü avutarak, gönlü süsleyerek yakan' yani AŞK'ın latif bir biçimde ifade edilmiş şeklidir. Pervane nasıl kendini ateşe atarak aşkı hakkalyakin hissedebilirse Suz-i Dilâra da hem gönlü süsleyerek hem de yakarak pervane misali aşığa aşk'ı tatdırır...

Bu manaları derin bir şekilde derk etmiş olacak ki Osmanlı padişalarımızdan III.Selim ilahi aşkla oluşturduğu musiki makamına 'Suz-i Dilara' ismini vermiştir. Makamdan kastettiğimiz şey ise musikide üçlü, dörtlü, beşli vuruşların kombinasyonlarıyla oluşturulmuş ses topluluklarıdır. Aynı arapçada failün failatün kalıpları gibidir.

Türk musikimizde 490 tane makam bulunmaktadır. Fakat günümüzde bunun çok az bir kısmı kullanılmaktadır. Bir makamın kendi yerinden bir başka perdeye göçürülmesiyle ve/veya herhangi iki makamın birleştirilmesiyle farklı bir makam ortaya çıkar. Fakat; yapılan bir müzik türünün sonuna ve/veya başına "Makam" kelimesini eklemekle bir makam oluşturamazsınız. Örneğin; Caz-Makam, Pop-Makam diye birşey yoktur, olamaz da. Çünkü bunlar Makam değil, bir müzik türü, bir tarzdır. Musiki makamlarımızın çoğu günümüze kadar ulaşamamıştır, bazıları da gerçekten çok ağır makamlar olduğu için tercih edilmemektedir. Türk Musıkisinde kullanılan makamlar 3 ana başlıkta toplanır:

A) Basit Makamlar

B) Göçürülmüş Makamlar (Şed Makamlar)

C) Birleşik Makamlar (Mürekkep Makamlar)

"Suz-i Dilâra" makamı ise mürekkeb makamlar bölümünde incelenmektedir. Mürekkeb makamlar ise 5 kısımdan oluşur. Burada sadece isimlerini vermekle yetineceğim: (-Durak -Seyir -Güçlü -Yeden ve -Donanım). Bu makam Çargah dizisi ve Mahur dizilerinin birlikte kullanılmaları ile meydana gelmektedir.

"III.Selim ise Mûsikîye genç yaşında başlamış ve bu güzel sanatla en ziyade şehzâdeliği zamanında meşgul olmuştur. Tanbûri ve neyzen olan Sultan III. Selim aynı zamanda Mevlevi idi. Bu alçak gönüllü şahâne derviş, Galata Mevlevihânesi "Defter-i Dervişanı"na "Selim Dede"diye imza atmıştı. Bütün hayatı boyunca bu ilim ve sanat yuvasını korumuş, her türlü yardımı esirgememiştir. Mevlevi dergâhlarından yetişmiş olan sanatkârların sanat yolunda ilerlemesi için her imkânı sağladığı gibi, bizzat kendisi de bu sanata istidadı olduğunu gördüğü ya da duyduğu kimseleri mûsikîmize kazandırmıştır. Başta Hammamizade İsmail Dede Efendi, Basmacı Abdi Efendi, Suyolcu-zâde Salih Efendi, Dellâl-zâde ismail Efendi olmak üzere daha pek çok sanatkâr sayılabilir."

Eğer siz değerli okuyucularımızdan ilgilenenler olursa elimde Suz-i Dilara makamında bestelenmiş olan bazı müziklerin günümüze uyarlanmış şekilleri var, onları mail aracılığıyla gönderebilirim, tadına bakabilirler :)

Benim Suz-i Dilâra ismini kullanmamın sebebi ise pervane olabilme arzusunda olduğumdandır :) Hem ah hem de aşk ile....

Sevgiler..

Senai Demirci'den ~Ah ve Aşk~

2009-12-24T13:33:00.000+02:00

Bu yazıya başlıyorum çünkü her başlamayı bir dua biliyorum. Çünkü, aczimizin ışık görmemiş incileri ancak başlayınca dökülür avuçlarımıza. Fakrımızın okşanmaya aç şalı ancak bir işe başladığımızda serince sarılır boynumuza. Nihayetsiz acizin nihayetsiz kudret sahibi karşısındaki hali n'ola ki duadan gayrı? Hadsiz fakirin sonsuz rahmet sahibi huzurundaki hali n'ola ki yakarmaktan öte? Başlamanın başucunda "O'nun adıyla" teslimiyet saklıdır her daim. Demek ki, her başlamanın ayakucunda kendi adıma var olma zannının, başına buyruk yaşama hevesinin ezilmiş cesedi yatmakta.

Bu yazının ikinci paragrafına da başlıyorum çünkü bir dua makbuliyetinin, bir çağrı kabullenmişliğinin sonsuz yumuşak yağmurunu hissediyorum dimağımda, damağımda. Gökçekimine tutulmuş gibi parmaklarım. Parmak uçlarım ile tuşlar arasındaki ilişki, şimdi Beylerbeyi'nde seyrettiğim martılar ve boğaz suları arasındaki ilişkinin aynısı. Onlar denizin kıpırtıları arasında rızık ararken, ben zihnimin kıyılarına vuran anlamları kelimelerin gagasına asmak istiyorum. Onlar da ben de duadayım. Gerçeği gerçek olarak görmek de rızık. Gerçeğin rızkını ona tâbi olarak yudumluyoruz. Yanlışı yanlış bilmek de rızık. Yanlışı yanlış bilmenin ekmeğini tuzunu ondan sakınmakla yiyip içiyoruz.

Bu yazının üçüncü paragrafına da başlayabiliyorsam, "nefesimize dolanmış arsız çığlıkları" susturma çağrısının ardı sıra yürümeye çabaladığımdandır. Yine alışverişimizi her an O'nunla yaptığımızı hatırlatan "aldığımız her nefesten helâllik dile"me inceliğinin ipinde yürümeye çalışıyorum hece hece.
İşte bir paragraf daha başladı. Yeni cümleler, belki yeni kelimeler..

Okuyucumun bu satırlara verdiği göz nurunu hak edecek hakikat kevserini doldurmaya çalışıyorum kelimelerin kâsesine. Harfler üzerinden iniyoruz kalplere. Arsız çığlıkları kelimelerin kalbine yüklenmiş hikmetlerin derin sükûnetine sarıyoruz. O yüzden, sevgili okuyucu, işte o yüzden benim tuhaf sızılarım var, garip sancılarım var, acayip acılarım var. Bir lügatin tozlu sayfalarında unutulmuş kelimelere acıyorum ben. Sıcacık bir dudağa değmeyeli yıllar olmuş şiirler için ağlıyorum ben. İlk söyleyeninden bu yana heyecanlı bir nefese dolanmamış sözler için üzülüyorum ben.

Bir düşün hele. Nice kutlu damaklardan süzüle süzüle gelmiş bir söz olsan sen, sonra bir kenara bırakılsan. Seni seslendirenler geri kafalı sayılsa, seslendikleri de boş boş baksa. Bir toplumu heyecanlandıran, iki yabancıyı birbirine bir anda aşina eden bir şiir olsan sen, ama gözden düşmüş, dilden sürülmüş olsan. N'edersin?

İşte son paragraf: Bak ki nereye geldik. Otur şöyle yanıbaşıma, gel dinlen aklımın başköşesinde diyebildiğin bir sözün var mı senin? İçinin loş kuytularından akıl terini döke döke çektiğin, toprak testiyi serince doldurup dudakların çatlağını onaran bir kelimen var mı senin?

"Ah minel aşk!" dediğiydi şairin. "Ah ki aşktan çektiğim" dediğiydi. Bak ki n'oldu "Ah!"lara. Aşklar gibi "Ah!"lar da sığ telaşların, boş sevdaların başını bekler oldu. "Ah!"a değmeyen sığ dertlere harcanıyor "Ah!"lar, ah! Ümit vermeyen sevdaların ardına savruluyor "Ah!"lar, ah!

"Ah minel Ah!"
Ah ki Ah'tan çektiğim!
"Ah ki ilel Ah!"
Ah ki Ah'a çektirdiğim.

Alıntı: Senai Demirci
Fotoğraf: SefaÖzçelik'ten.. Teşekkürler..

Kalem, Yaz !

2009-12-24T01:16:00.002+02:00

"...

Ey hakikat! 'Söz'e gelecek olanı getirsin artık bu 'kalem'! Beklemesin daha! Bozsun bu zayıf ama gösterişli oyununu şeytanın...

...

Ey insan! Kalk ve uyar! Kötüler için son vakitler bunlar! 'Kalem' 'hakikat'i 'söz'e getirecek yeniden...

Çok az bir zaman sonra... Bunu haber ver herkese...

'İyiler' kendilerini yalnız hissetmesinler...

Allah'ın lütfu çok yakında hepsinin kalbine inecek...

Ey 'kalem'! Yaz şimdi... Hiçbir 'şey'den korkmadan 'hakikat'i yaz yine...

Kelimeler, seni doğru yöne götüreceklerdir inşaallah...

Cennet'te sana emanet edilen kelimelere güven... İtikat içinde yaz...

Cenab-ı Allah'tan bir an bile uzaklaşmadan yaz!

...

Yaz 'kalem' yaz! Hiç uyuma artık... Durmadan yaz...

Dünyada kaç insan varsa hepsi için ayrı bir 'yazı' yaz... Ve onların kalbine gönder...

Göreceksin 'oku'yacak herkes kalplerine gönderilen bu mektupları...

Zarf farklı olsa da mazruf 'ayn'ı nasıl olsa!

'Oku' şimdi kalbim....

Haydi durma, secde et ve yaklaş!"

'Hayati Sır' kitabından.. hayykitap

Not:

2009-12-20T13:36:00.000+02:00

Bakabileceğin kadar değil, ilgilenebileceğin kadar çocuk sahibi ol !

...

~Handenur

Tesettür Üzerine Paylaşımlar 2

2009-12-17T20:35:00.002+02:00

İslami meseleler üzerinde konuşurken sıkça yaptığımız hatalardan biri de meseleleri iman faktörünü bir kenara koyarak değerlendirmeler yapmaya çalışmamızdır. Tesettür meselesini konuşurken, iman faktörünü bir kenara koyamayız. Şöyle geniş bir bakış açısıyla baktığımızda, insan daha adı anılmaya değer bir varlık değilken, kendisine yaratıcı tarafından sonsuz bir değer verilmiş ve yokluktan varlık âlemine getirilmiştir. Sadece bunu bile ele aldığımızda, insanın yokluktan çıkarılıp, kendisine bir ruh, beden, hayat verilerek varlık âlemine getirilmesi bile, yaratıcının ona ne kadar çok değer verdiğini ve sevdiğini göstermektedir. Yaratıcı, insanı sadece varetmekle kalmamış, ona akıl ve bilinç vererek aynı zamanda diğer mahlûkat arasında da üstün ve şerefli kılmıştır. Yaratıcı, yeryüzünü insanların hayatlarını devam ettirebilecekleri ve faydalanabilecekleri bir şekilde yaratmıştır. Tüm bunlara tekrar toplu bir halde baktığımızda insana verilen değerin ne kadar çok olduğunu görmekteyiz. Bütün bu sistemi kuran yaratıcının, insana bu kadar çok değer verip, sonra onunla hiç konuşmaması, muhatab almaması çok abestir. Yaratıcı, insanları peygamberleri vasıta yaparak muhatab almış, onlara mesajlar vermiştir. Bu mesajlarla insanı dünyaya öylesine göndermediğini, ondan istekleri olduğunu ifade etmiştir. İsteklerini yerine getirenlerin kendisini memnun edeceğini söylemiş ve onlara hem bu dünyada hem öbür dünyada mükafatlar vadetmiştir. İsteklerini yerine getirmeyenler ve tersine gidenler içinse bir cezanın olduğunu söylemiştir. İnsanın, bu istekleri yerine getirip getirmeme konusunda iradesi ipotek altına alınmamış, serbest bırakılmış ancak öbür dünyada yaptıklarının hesabını vereceği söylenmiştir.

İşte bu geniş açıyla baktığımız zaman, Kur’an ve Sünnet’le bize ulaştırılan emir ve yasaklar, Allah’ın kendisine sonsuz değer verdiği ve çok sevdiği insanlardan istekleridir. Allah her işi hikmetle yapan olduğu için, bu emir ve yasaklar da elbette hikmetlerle doludur. Bunu birçok konuda görmekteyiz. Ancak Allah’ın emir ve yasaklarına uymanın temel mantığında bunların hikmetlerle dolu olması yatmamaktadır. İşin temel mantığı, emir ve yasaklara Allah böyle istediği için uymaktır. Emir ve yasakların uygulanmasıyla kazanacağımız ya da oluşacak kişisel/toplumsal faydaları, ancak onları uygulamada motivasyonumuzu artıracak şeyler olarak görebiliriz. Uyma sebebimiz olarak göremeyiz. O faydalar olmasa bile uymak gerektir. Bu noktada bu hikmetleri, faydaları sorgulamak ve bize uymadığını söyleyerek itirazda bulunmak hakkına sahip değiliz.

Bu açıdan baktığımızda aslında bütün meseleler hallolmaktadır. Ancak biz konumuz olan tesettüre bakacak olursak, Kur’an-ı Kerim’de Nur Suresi 31. Ayette şöyle buyrulur: “Ey Peygamber! Hanımlarına, kızlarına ve müminlerin hanımlarına de ki; geniş örtülerini üzerlerine salsınlar. Bu onların tanınıp eziyet görmemeleri için daha uygundur. Allah, Gafur(çokça bağışlayan), Rahim(çokça acıyan)’dır” Burada Allah’ın bir isteğini görmekteyiz. Bu isteğe uyup uymamak konusunda insan serbest bırakılmıştır. İşine gelmeyen bu isteği yerine getirmeyebilir, kimse kimsenin iradesini ipotek altına alamaz. Her koyun kendi bacağından asıldığı gibi, herkes de ahirette kendi hesabını verecektir. Ancak ilginç olan bir şey var ki başörtüsüne veya genel olarak tesettüre karşı olanlar, Müslümanlığı kimseye bırakmıyorlar. Ve “Ne yani, biz müslüman değil miyiz şimdi? diye çıkışıyorlar. Haşa, “Ben müslümanım” diyene “Hayır, sen müslüman değilsin!” demek kimsenin haddi değil. Ama Kur’an’da açık bir hüküm varken ve on dört asırdır bu hüküm mümin hanımlar tarafından uygulanmaktayken, “Kur’an’da örtünme emri yoktur” demek de kimsenin haddi değil! Neticede din, hatır-gönül ilişkisine dayanan bir kurum değil ki, ona göre aramızda uzlaşmayla keyfi düzenlemelere gidilebilsin. Bununla birlikte, başörtüsünü, tesettürü hafife almak kadar onu bir tarafgirlik duygusu içinde dinin her şeyiymiş gibi göstermenin de doğru bir tutum olmadığı kanaatindeyiz.

Son olarak, tesettür gerek kişisel, gerek toplumsal çapta birçok iyilik ve güzellikler getirmektedir. Tesettürün uygulanmasında temel mantık, yukarıda da ifade ettiğimiz gibi öncelikle” Allah’ın emri olduğu için” olmakla beraber, bu emre, tesettürün hikmetleri ve kişisel/toplumsal faydalarının da farkında olup bakmak, en isabetli ve Rıza-yı İlahi’ye muvafık yaklaşım olacaktır. Bunlar ayrı bir yazı konusu olacak kadar geniş olduğu için, başka bir yazıya havale ediyor ve burada bu yazıya son veriyoruz..
Alparslan abim tarafından yazılmıştır, Allah razı olsun..

Bir Duâ

2009-12-17T08:44:00.001+02:00

Ey Rabbimiz! 1431. hicrî senemizi bize ve ülkemize ve bütün âlem-i İslâma hayırlı ve mübârek eyle.

Tevazü ve Bakış Açısı

2009-12-16T21:34:00.004+02:00

Bir adam kötü yoldan para kazanıp bununla kendisine bir inek alır. Neden sonra, yaptıklarından pişman olur ve hiç olmazsa iyi bir şey yapmış olmak için bunu Mevlana Hz'nin dergâhına kurban olarak bağışlamak ister. O zamanlar dergâhlar aynı zamanda aşevi işlevi görüyordu. Durumu Mevlana Hz'ne anlatır ve Mevlana Hz:

- "Helal değildir" diye bu kurbanı geri çevirir.

Bunun üzerine adam Bektaşi dergâhına gider ve aynı durumu Hacı Bektaş-i Veli'ye anlatir. Hacı Bektaş-i Veli ise ; bu hediyeyi kabul eder. Adam ayni şeyi Mevlana Hz'ne de anlattığını ama onun bunu kabul etmemiş olduğunu söyler ve Hacı Bektaş-i Veli'ye bunun sebebini sorar. Hacı Bektaş-i Veli şöyle der:

- "Biz bir karga isek Mevlana bir şahin gibidir. Öyle her leşe konmaz. O yüzden senin bu hediyeni biz kabul ederiz ama o kabul etmeyebilir. "

Bunun üzerine adam kalkar Mevlana dergâhı'na gider ve Mevlana Hazretleri'ne, Hacı Bektaş-i Veli'nin kurbanı kabul ettiğini söyleyip bunun sebebini bir de Mevlana Hz'ne sorar.

Mevlana Hz de şöyle der:

- "Bizim gönlümüz bir su birikintisi ise Hacı Bektaş-i Veli'nin gönlü okyanus gibidir. Bu yüzden, bir damlayla bizim gönlümüz kirlenebilir ama onun engin gönlü kirlenmez. Bu sebepten dolayi o senin hediyeni kabul etmiştir."

Böylesi tevazu ve incelikte birer insan olabilmemiz duasıyla..

Fotoğraf E_r_d_a_L kullanıcı adlı fotokritik üyesinden alınmıştır. Teşekkürler..

...

2009-12-15T15:05:00.001+02:00

Elhamdülillah alâ külli hal !

Tesettür Üzerine Paylaşımlar

2009-12-14T21:17:00.009+02:00

Merhabalar;

Bu yazımda inşallah tesettürün hem dünyevi yönümüzde hem de ahirete bakan yönlerimizde gerekliliği, faydaları, hikmetleri ve güzelliklerine aklımın yettiği, dilimin döndüğü kadar idrak edebildiklerimi sizlerle paylaşmak istiyorum.

Sözlüklerin, lügatlerin piri olan Kamus-u Okyanus’ta “tesettür”ün kelime anlamına baktığımız zaman “örtünme, saklanma ve gizlenme” olduğunu görüyoruz. Biz günlük hayatta tesettürü 'bayanların başını örtmesi' olarak algılıyoruz. O kadar eksik ve yalın kalıyorki bu kavram.. Oysa tesettür ruh, beden ve davranış üçgeninde birbirini tamamlayan olguların bütünüdür. Ve önemli noktalardan birisi de tesettür sadece bayanlar için düşünülmemelidir. Erkeklerin de bahsettiğim tesettür üçgeninde hayatlarını şekillendirecek ölçüler elbette bulunmaktadır. Orası bambaşka bir konudur, inşallah ilerleyen zamanlarda ona da değinmeye çalışırım. Zaten bayan ve erkeklerin tesettürleri bir noktada birbirini tamamlayarak bir olma yolunda vazgeçilmez bir bütündür.

Peki tesettür yaratılışımızdan gelen insani bir özelliğimiz midir? Yani "fıtri" midir? Bunu hiç düşündünüz mü?

Bununla ilgili aklıma gelen ilk şey yıllar önce küçücükken Hz Adem ve Havva validemizin hikayelerini dinlerken dikkatimi çekmişti. Hz Adem ve Hz Havva cennetten dünyaya indirildiklerinde ilk yaptıkları şey büyük bir yaprak parçası bularak utançla avret yerlerini kapatmaları yani bir boyutta ilk tesettürü başlatmaları olmuştu. O hikayeden sonra küçüklüğümden beri Rabbimizin 'tesettür ihtiyacımızı' bizim içimize yerleştirdiğini düşünmüşümdür. Şimdi de bu durumu akıl ve mantık dairesinde edindiğim ve faydalandığım kaynaklar çerçevesinde maddeler halinde açıklamaya çalışacağım. Lütfen eksik kaldığım, yanlış anladığım veya farklı boyutlara değinmek istediğiniz yerler varsa yorumunuzu yazarsanız seve seve yazımın içerisine dahil edebilirim.

Evet uzunca bir girizgâhtan sonra başlıyoruz :)

Hepimizin takdir ettiği ve bildiği üzere bayanlar gayet nazik bir fıtratta yaratılmışlardır. Ve evlilik müessesesinin oluşturulmasının bir sebebi de bayanların kendilerini ve canlarından çok sevdikleri yavrularını himaye altına alacak bir erkeğe ihtiyaçları olduğundandır. (Önemli not: İhtiyaç duymak 'eksik kalmak' anlamında değildir lütfen yanlış anlamayınız, ihtiyaç da bazen bir nimettir.) Ve bayanların ailevi güven ortamının sarsılmaması ve kendilerini sevdirmeleri için fıtri bir meyilleri vardır. (Farklı bir tarzda erkekler için de aynı şeyler söylenebilir.)

Affınıza sığınarak ve çekinerek söylüyorum ki (konuyu bütün olarak değerlendirmek için bunu da yazmam gerektiğini düşündüm) ihtiyar veya çirkin olan bir bayan bu ihtiyarlığını ve çirkinliğini göstermek istemez. Ya da kıskanç olanlar kendisinden çok daha güzellere nisbeten çirkin görünmemek isterler. Hem güzel hem genç olanlar ise (fıtri olarak bozulmamışlarsa) sevmedikleri ve hoşlanmadıkları insanların kendi vücutlarına bakmalarından hoşlanmazlar, pis nazarlardan sakınmak isterler. Kendisine bakmasını istedikleri ve beğendikleri erkeklere ise vücutlarını teşhir ederek göstermek istemezler. Hatta tesettürün olmadığı Avrupa ülkelerinde bile bayanlar çoğu kez başka erkeklerin kendilerine bakmalarından, sarkmalarından rahatsız olarak şikayetlerde bulunmaktadırlar.

Şimdilik burada kısa kesmeliyim fırsat bulduğum anda devamını getireceğim inşallah..:)

Dua ile..

fotoğraf reci adlı fotokritik müdaviminden alıntıdır. Teşekkürler..

En Kutsal Meslek!

2009-12-11T00:24:00.001+02:00

Kâinat mimarisinin başyapıtı olan insanı insan yapan, imanı dokuyan ilk nakkaştır ANNE. Cemiyeti istikbale, istikbalin de istikbaline taşıyan en kutsal mesleğin sahibidir ANNE!

Yüceler yücesinin şefkatinden, bir damla düşmüştür annelerinin yüreğine. Bu, okyanustan öyle bir katredir ki; onun düştüğü en ürkek yürek bile yavrusunun müdafaasında aslana aslan kesilir. O tecelli ile lokmasından, uykusundan, rahat yaşamak arzusundan, gerektiğinde bütün arzularından ve bazen yaşamaktan bile vazgeçer ANNE! Kâinat ağacına mükemmel bir meyve yetiştirmek için hava olur, su olur, ateş olur, toprak olur ANNE!

“Bir sene sonrasını düşünürsen buğday ek! On sene sonrasını düşünürsen ağaç dik! Yüzyıl sonrasını düşünürsen eğer İNSAN YETİŞTİR!” Kâinat mimarisinin başyapıtı olan insanı insan yapan, imanı dokuyan ilk nakkaştır ANNE. Cemiyeti istikbale, istikbalin de istikbaline taşıyan en kutsal mesleğin sahibidir ANNE!

Bu sırdır Veysel Karani’nin ciğerlerini kavuran hasrete rağmen ve sevdiği peygambere bir kapının kulpuna dokunuş kadar yakınken “Annem bana bu kapıya kadar izin verdi. ‘Resulullah’ı gör ve dön’ dedi. Ona verdiğim sözden dönemem!” dedirten ve sevgilisini bir kez göremeden zahmetlerle aştığı çölleri tekrar geri yürüten.

Acıyla kıvrandığı sekerat anında ancak annesinin kendisine hakkını helal etmesinin ardından, tutulan dilinin çözülüp gürül gürül bir kelime-i şahadet ile güzel bir son yaşatan…

Sorulduğunda Efendimiz’e (sav) üç kez ardı ardına “anne hakkı, anne hakkı, anne hakkı!” sonra “baba hakkı” diye ferman ettiren…

Yerlerin ve göklerin yaratıcısına cenneti anaların ayakları altına serdiren işte bu sırdır.

Yaratılmışların merkezinde insan, kâinatın mayasında sevgi! Şu küçük kâinatçık olan insan gerçek bir şahsiyet bulamaz Yaratanı ve yaratılanları sevmeden. Annedir bir insana şahsiyet kazandıran; yaratanı sevmeyi, yaratılanları da yaratandan ötürü sevmeyi hal diliyle anlatan. Çünkü annedir karşılıksız, sınırsız, her şeye rağmen seven. Ve annedir yavrusuna armağan ettiği tebessümlerle sevmeyi öğreten.

Yücelerden inen şu damla! Kâinatta pırıl pırıl parlayan şu küçük ayna! Annelik şefkati! İki cihana da yön veren (hükmeden) ANNELİK MESLEĞİ!

Bu güzel yazı irfan mektebi dergisinin 37.sayısından alıntıdır. Fotoğraf anonimdir.

Karıncanın Dersi

2009-12-11T00:02:00.003+02:00

Bir gün Süleyman (as) bir karıncaya bir yıllık yiyeceğinin miktarını sorar. Karınca da “Bir buğday tanesi yerim!” diye cevap verir. Cevabın doğru olup olmadığını kontrol etmek isteyen Süleyman Peygamber karıncayı bir şişeye koyar, yanına da bir buğday tanesi bırakarak hava alacak şekilde şişeyi kapatır. Ondan sonra da bir yıl bekler. Müddeti dolunca şişeyi açtığında bir de bakar ki, karınca buğday tanesinin yarısını yemiş, yarısını da bırakmış.

Kendi kendine meraklanır. Acaba neden yemedi? Bunun üzerine karıncaya buğday tanesini tamamen neden yemediğini sorar. Karınca da şu hikmetli cevabı verir. “Daha önce benim yiyeceğimi yüce Allah verirdi. Ben de O’na güvenerek bir buğday tanesini tamam olarak yerdim. Çünki O beni aslâ unutmaz ve ihmâl etmezdi. Fakat bu işi sen üzerine alınca doğrusu, nihâyet bu âciz bir insandır diye sana pek güvenemedim. Belki beni unutup yiyeceğimi ihmâl edebilirdin. O yüzden bir yıllık yiyeceğimin yarısını yiyerek diğer yarısını da ertesi yıla bıraktım!”

Sabır Üçlemesi

2009-12-10T20:04:00.000+02:00

Bu yazımdaki üçlemeler bölümüme "sabır"la devam ediyoruz :) Elbette konularla ilgili daha birçok burada yazamadığım ayetler, hadisler ve vecizeler vardır. Burada beni özellikle etkileyenleri yazmaya çalıştım.

Kuran-ı Azimüşşan'dan

"O halde sabır ve namaz ile Allah'tan yardım isteyin! Halbuki şüphesiz 'onlar' Allah'a gönülden bağlı olanlardan başkasına elbette ağır gelir." (Bakara, 45)

"Muhakkak ki Allah sabredenlerle beraberdir" (Bakara, 153)

"Allah Teala Hazretleri şöyle der: 'Ey Ademoğlu! İlk sadme sırasında sabrede, buna benim mükafatımı vereceğimi ümid edersen, ben (sana) Cennet dışında bir sevaba razı olmayacağım" (Kudsi Hadis)

Peygamberimiz (ASM)'den

"Makbul sabır; musibetle karşılaştığın ilk andakidir." (Hadis-i Şerif)

"Kim iffetli davranırsa Allah onu iffetli kılar. Kim istiğna gösterirse Allah da onu gâni kılar. Kim sabırlı davranırsa Allah ona sabır verir. Hiç kimseye sabırdan daha hayırlı ve daha geniş bir ihsanda bulunulmamıştır." (Hadis-i Şerif)

"Bahtiyar fitneden kaçınan kimse ile, belalarla karşılaşınca sabreden kimsedir." (Hadis-i Şerif)

RNK'dan

" 'Ya Sabır' de, üç sabrı omzuna al. Cenab-ı Hakk'ın sana verdiği sabır kuvvetini eğer yanlış yolda dağıtmazsan, her meşakkate ve her musibete kâfi gelebilir ve o kuvvetle dayan."

"Tahammül etmezsen "Ya Sabûr" de ve sabır iste; hakkına razı ol, teşekki etme. Kimden kime şekva ettiğini bil, sus. Her halde şekva etmek istersen; nefsini Cenab-ı Hakk'a şekva et, çünki kusur ondadır."

"Sabır üçtür:

Biri: Masiyetten kendini çekip sabretmektir. Şu sabır takvadır.

İkincisi: Musibetlere karşı sabırdır ki, tevekkül ve teslimdir.

Üçüncü Sabır: İbadet üzerine sabırdır ki, şu sabır onu makam-ı mahbubiyete kadar çıkarıyor. En büyük makam olan ubudiyet-i kâmile canibine sevkediyor."

Diğer Vecizeler

"Ayın gece sabretmesi, onu apaydın bir hale kor. Gülün dikene sabrı, onun güzel kokulu bir hale gelmesine sebep olur."

"Bedende baş ne ise, imanda da sabır aynıdır. Başsız beden olmayacağı gibi, sabırsız da iman olamaz. " (Hz Ali)

"İnsanlarda riyanın karışmıyacağı, hakiki tek vasıf sabırdır." (Abdülaziz Bekkine)

Sağlıcakla kalın..

Dua ile..

Bu güzel fotoğrafımız ŞefikKanyılmaz'dan alıntı yapılmıştır. Teşekkürler..

Tabiat (Doğa) Sürüncemelerimiz 2

2009-12-09T21:29:00.000+02:00

Merhabalar, kaldığımız yerden devam ediyoruz ilk yazımı okumayanlar için link burada. Şimdi varlıkların yoktan oluşabilme ihtimallerini teker teker inceleyelim.

Sebepler bu varlığı icad ediyor: Öncelikle sebepler dediğimiz şeyin ne olduğuna değinelim. Mesela yağmur örneğinde ilkokul öğretmenimin bana anlattıklarının (bulutların yer değiştirmesi, çarpışmaları, suyun denizlerden yükselmesi) hepsi birer sebeptir. Bu konuyu açıklamadan önce bazı şeylere değinmiş olmamız gerekiyor, mesela evrenimizdeki her şey birbiriyle münasebet içerisindedir. Makro varlıklardan tutun da (mesela dünyanın yörünge açısı, güneşin bize yakınlığı) mikro varlıklara (hücrelerimiz, maddeleri oluşturan atom parçacıkları) kadar her şeyin arasında belli bir sistemin olması gerekmektedir. Bunun en güzel örneği olarak aklıma lise derslerimizde gördüğümüz kütle çekim kanunu geliyor. Kainatın diğer ucundaki en küçük bir nesne ile dahi benim bir ilişkim vardır. İhmal edilebilecek düzeyde bile olsa o fizik bilgilerime dayanarak onun beni çektiğini benim de onu çektiğimi söyleyebilirim. Ayrıca bilim dünyasında “kelebek etkisi” olarak bilinen ve en ufak bir hareketin bile kainatta bir şeyleri değiştirdiğini ispat eden bulgular vardır.

Bunlara değindikten sonra bize basit görünen bir sineği ele almak istiyorum. Basit olarak bir sineğin yaşaması için güneşe, solunumu için oksijene, bulunduğu ortamda belli bir sıcaklık değerine, besinlere ..vb birçok şeye ihtiyaç vardır. Bir üst boyuta geçtiğimizde sineğin yaşaması için gerekli olan güneşin dünyaya yakınlığı, havadaki oksijen düzeyinin sabit kalması için okyanuslardaki planktonlara, besininin üretilebilmesi için bitkilere ve bitkilerdeki sistemlere ..vb bunu sonsuza kadar sürdürebiliriz, kısacası bütün her şeyle uzaktan yakından doğrudan dolaylı olarak ilişkisi vardır.

Eğer sebeplerin var ettiğini kabul edeceksek bu beraberinde o maddi sebeplerin sineğin yanında bulunması gerektiğini de kabul etmeyi gerektirir, hatta içine, kanadına, gözüne, hücrelerine girip orada bir usta misali çalışarak sineğin yaşamını idame ettirmeleri gerekmektedir. Çünkü sebepler maddi ise -ki maddiler- üzerinde işledikleri varlığın yanında ve içinde bulunmaları elzemdir. O halde sineğin iğne ucu gibi parmaklarındaki hücrelerde bütün kainattaki sebeplerin, unsurların maddeten içinde bulunup bir işçi gibi içlerinde çalıştıklarını kabul etmek lazım gelir. Bunu ise aklım şiddetle geri çeviriyor, kabul etmiyor….

Bu varlık kendi kendine oluşuyor: Bir zerrenin kainatta iş görebilmesi için kainattaki bütün varlıklara, sebeplere hakim olması ve görmesi gerekir. O sebeplere geçmişte, şu anda ve gelecekte hükmedebilmesi gerekir. Ayrıca işlevinin ne olduğunu bilip bu hükmedebildiği varlıkları o yöne sevk etmesi gerekir. Yani bir varlık için kendi kendine iş görüyor demek ona bütün sebepleri, unsurları tam manasıyla kavrayabilmiş bir akıl, bunlara hükmedebilen bir kudret, bütün zamanlardaki bütün hareketleri görebilecek bir göz ve bunlarla beraber şuurlu olup kendisi gibi milyonlarca zerre ile aynı amaç için birleşip beraberce bir sonuca varabilmeleri gerekmektedir.

Eczacılıkta okuduğum için insan vücuduyla, işleyişiyle, ilaçların etki mekanizmalarıyla yoğun bir ilişki içerisindeyim ve hocalarımızdan öğrendikçe ve o derin dünyalara daldıkça insan vücudunun ne kadar muhteşem ve ince sistemler içerisinde uyumlu bir şekilde çalıştığını görüp hayretler içerisinde kalıyorum. Aklıma gelen ilk örnek bebek annesinin rahminden çıkıp oksijenle tanıştığı ilk anda kanında bulunan “prostoglandin ve sürfaktan” denilen maddeler direkt olarak vücutta hiçbir yere uğramadan bebeğin akciğerlerine ulaşıyor ve ilk kasılma hareketini başlatarak bebeğin nefes almasını sağlıyorlar. Bunun gibi milyarlarca hayrette bırakan işlevleri küçücük bir zerrenin aklına sığdırmaya çalışarak, zerrenin düşünüp idrak ederek hareket etmesi ise akıldan bin derece daha uzak bir durumdur. Aklım mantığım bunu da hiçbir derecede kabul etmiyor….

Tabiat (Doğa) dediğimiz şey onu oluşturuyor: Kış mevsiminin yaklaşmasıyla portakal, greyfurt, mandalina gibi narenciyeleri de pazarlarda görmeye başladık. Çok uzaklara gitmemize gerek yok. Elimize bir portakal alalım ve üzerinde düşünelim. Portakalın oluşması için neler gerekli ona bir bakalım. Öncelikle portakalın dışında onu dış etkilerden koruyan özenle kaplayan turuncu bir kabuk görürüz, bu kabuğun muazzam şekilde kaplaması için bir ambalaj fabrikasına ihtiyaç duyulur. Kabuğunu soyduk elimize portakalı aldık ve o dilimlerin düzen içerisinde dizildiğini görüyoruz gelişigüzel hiçbirşey yok. Bunun için de bir paketleme fabrikasına ve yapıştırma fabrikasına ihtiyacımız var. Aldık dilimleri ağzımıza attık baktık ki dilimize şekerli bir tad geldi birazcık da ekşi bunlar için de bir şeker fabrikası.. Renginin turunculuğunu sağlamak için bir boya fabrikası.. Ve bunları oluşturabilmek için onlarca gıda mühendisi, endüstri mühendisi, tasarım mühendisleri ..vb birçok uzman alana ihtiyacımız var.

İşte en basit bi portakal örneğinde bile bunları tabiat dediğimiz şey oluşturuyor diyebilmek için tabiatta en az beş on fabrika, yüzlerce mühendise sahip olması gerekir ki bu da sadece bir portakal için gereklidir. Farklı yerlerdeki portakallar için ayrı fabrikalara ihtiyaç vardır, farklı yerlerdeki diğer ürünler için bambaşka özellikteki fabrikalara ihtiyaç vardır. Ufak bi çiçek tarlasını tabiatın oluşturması için o çiçek tarlasının altına onu yapabilecek fabrikalar, makineler, işçiler koyması gerekir. Oysaki baktığımız zaman bütün bitkiler bütün nebatat aynı ve basit maddelere sahip olan tek bir maddeden çıkmaktadır. Hepsi tek bir renk yani kahverengi olan toprağa girip göz alıcı renkler içerisinde mavi, kırmızı, mor olarak bize gülümsemektedirler. Tabiatın bunları oluşturuyor olması demek kendi kendine oluyor demekle çok benzer şeylerdir. Bunu da aklım şiddetle reddediyor, mantığım kabul etmiyor.

Herşeye gücü yeten bir zât kudretiyle bunları gerçekleştiriyor: Diğer üç maddeyi kendi içimizde reddettikten sonra akıl ve mantık çerçevesinde başka ihtimal bulunmadığı için diğerlerinin hükmü sona eriyor ve Rabbimize yöneliyoruz. Elbette yukarıda bahsettiğim bütün varlıkları yaratan bir tek Rabbimiz vardır. Kudreti her şeye yeten, ilmiyle her şeyi bilen, her anda her şeyin içinde yaptırımı bulunabilen, kainatı insanlar için bir sergi hükmüne getiren, her bir şeye hikmetler takan, her şeyi insanların leyhine çeviren ve her şeyi insanların hizmeti için yaratan, esmalarını her bir varlığa nakşedip rahmet denizinde yüzdüren, onları ince çizgiler ve mizanlar içerisinde şaşırmayarak yürüten, geçmiş ve gelecekteki olacak olan her şeyi ilmiyle bilen, tefekkür kapıları açıp kendisini bulmamızı sağlayan elbette Allah Tealâ hazretleridir. Bu dünyaya insan olarak gelip bizi esmalarıyla şereflendirdiği için Rabbimize milyonlarca kez şükretsek yine azdır. Bu bölümü inşallah sizin tefekkürlerinize bırakıyorum.

Elbette bu konu çok daha geniş bir meseledir ve çok yönleri vardır. Yazımı burada kısa kesiyorum. Yazdıklarımda sadece aklımın alabildiği ve dersler çıkarttığım yerlere değinmeye çalıştım. İlmi olarak çok daha büyük boyutları olan bir konudur. Eğer yanlış bir şekilde anlattığım bölümler varsa düzeltmenizi istiyorum. Umarım başta ben dahil olmak üzere bu yazılanlar akıl penceremizde ikinci bir boyut açmıştır.

Dualarınızı bekliyorum…

Hayırlı tefekkürler…

Fotoğraflar, ilk fotoğraf sanny, ikinci fotoğraf murat2005, üçüncü fotoğraf ric kullanızı adlı fotokritik müdavimlerinden alıntıdır... Teşekkürler.

Tabiat (Doğa) Sürüncemelerimiz

2009-12-08T13:15:00.000+02:00

Küçüklüğümden beri yağmurun nasıl yağdığını bir türlü anlayamamışımdır. İlkokul öğretmenim denizlerden yükselen suların bulutları oluşturduğunu ve bulutların rüzgar sayesinde sürtünmelerinden dolayı elektrik yükleriyle yüklendiğini ve komşu bulutlar arasındaki elektrik yükleri farkı belli bir düzeye gelince ilk kıvılcımla beraber yük boşalması olduğunu ve bunun sonucunda da bulutların ihtiva ettikleri suyu yeryüzüne gönderdiklerini anlatmıştı. Ama o safi zihnime takılan o kadar çok soru vardı ki…

Mesela: Bulutlar o zaman niçin kendilerindeki suyun tamamını bir anda bırakmıyorlardı? Üstümüzde devasa bir deniz olduğunu düşünüp ya birgün hepsi birden üstümüze aynı anda dökülüverirse deyip korkuyordum. Sonra zaman içerisinde okuduğum bir bilim dergisinde bir profesörün açıklamaları yazıyordu. Bulutlar çarpıştığı zaman asit yağmuru yağma ihtimali normal yağmur yağma ihtimalinden kat be kat fazlaymış ve bu profesör kapalı havalarda mutlaka yanında kurşundan yapılmış bir şemsiye taşıyormuş.

Niçin her seferinde asit yağmuru yerine bildiğimiz iki hidrojen ve bir oksijen atomundan oluşan su olarak yağmur yağıyordu? Korkmak için ikinci bir sebep daha… İlerleyen zamanlarda NTV’de yayınlanan bir bilim programından da yağmur damlalarının yeryüzüne düşerken asla birbirlerine çarpmadıklarını öğrendim. Yerin manyetik alanı damlaların birbiriyle çarpışmasını engelliyormuş. Eğer bir tanesi bile yeryüzünden kilometrelerce yükseklikte yanındakine çarpacak olursa zincirleme çarpışmalar oluşacak ve üstümüze top gülleleri büyüklüğünde yağmur damlaları yağarmış. O zaman ne biz ne arabalarımız ne evlerimiz bu güllelerden kurtulabilir. Yağmur damlaları havada niçin birleşmiyor, ya bir gün top güllesi şeklinde üstümüze yağarsa? Safi zihnim iyice ezildi ve ürktü.. Ama bu düşündüklerimin tersi olarak niçin bu kötü ihtimaller insanların iyiliği için hiçbir zaman olmuyor? Acaba her bulutun, her yağmur damlasının, yerçekiminin aklımı vardı da bunları milyonlarca ihtimal içerisinden hesaplayıp seçip trilyon çarpı trilyonlarca yağmur damlasının rotasını belirleyip onu oraya sevkediyor ve birbirleriyle uyum içerisinde yağmur damlalarının yeryüzüne inmesini sağlıyor. Yoksa tabiat kanunları dediğimiz bazı özel güçler olduğu için onlar mı hükmediyor? Ya da bunlar kendi kendine mi oluyordu?

O zaman öncelikle bir varlığın yoktan nasıl oluşabileceği ihtimallerini akıl-mantık çerçevesinde sıralamaya çalışalım:

1-) Sebepler bu varlığı icad ediyor

2-) Bu varlık kendi kendine oluşuyor

3-) Tabiat (Doğa) dediğimiz şey onu oluşturuyor

4-) Herşeye gücü yeten bir zât kudretiyle bunları gerçekleştiriyor

Evet gerçekten saatlerce düşündüm ve aklım mantığım bu dört yoldan başka bir yol bulamadı. O zaman önümüzdeki yazımızda inşallah beraberce her bir yolu kendine has özellikleriyle inceleyelim, her bir ihtimali enine boyuna tartalım ve radikal kararlar verelim : )

Kalın sağlıcakla……

Fotoğraf Melzi kullanıcı adlı fotokritik üyesinden alıntı yapılmıştır. Teşekkürler.

Evlilikte Refika Kavramı

2009-12-05T11:40:00.000+02:00

Merhabalar.

Geride bıraktığımız kurban bayramı dolayısıyla ailemin yanına gittiğim birkaç günde aile dostlarımızla sohbet etme imkanım da oldu. Hepsi gerçekten ilim sahibi muhteremler ve yaşam tarzlarına bildiklerini ve öğrendiklerini yansıtabilmiş içi dışı bir insanlar. Konu konuyu açtı derken aile saadeti hakkında geniş bir kaynak dahilinde hasbihal edildi. Oradan çıkarttığım notları sizinle paylaşmak istiyorum. Inşallah bekar olanlarımıza küçük bir rehber ve evli olanlarımıza küçük bir hatırlatma mahiyetinde olur.

Öncelikle huzurlu bir ailenin temellerinin neler olduğu konuşuldu ve bende madde madde çıkartmaya çalıştım.

-Çiftlerin birbirlerine olan sarsılmaz güvenleri

-Hanımdan eşine doğru olan hürmet

-Erkeğin hanımına doğru olan şefkati

-Ve bunların temelini oluşturan sevgi sevgi sevgi..

Konuştuğum insanlar 'eş'den ziyade 'refika' kavramını kullanıyorlardı. Lügat manasına baktığımda 'ortak, arkadaş, eş, yoldaş, yardımcı' anlamlarına gelen ve büyüklerimiz tarafından özenle kullanılan çok latif bir ifade olduğunu anladım. Aslında eşlerin birbirlerine en yakın 'refika' olmaları gerekiyormuş. Buraya dikkat çekmek istiyorum çoğumuza eşimizin ifade ettiği anlam maalesef çok yalın ve eksik. 'Çocuğumun babası/annesi, evimin temizliğini/yemeğini yapan, eve para getiren, falan mesleğe sahip, falan yetenekleri olan..vs hatta beni en çok şaşırtanlardan biri de bazılarının eşine sadece 'yaşlandığında kendisine bakacak' birisi olarak görmesi.. Uzun bir aradan sonra televizyonu açtım, çoğu kanalda evlilik programları olduğunu gördüm (tvlerle ilgili inşallah ileride bir yazım olacak) biraz seyrettim ve oldukça garipsedim. Evlenmek için başvurulmasını değil tabiki, kişilerin ortaya sürdüğü kriterler beni çileden çıkarttı. Sigortalı olsunmuş, en az 800 lira maaş almalıymış, iki çocuktan çok çocuğu olmamalıymış, daire sahibi olmalıymış falan falan... Evet bunları gördükçe aile müessesesinin ne kadar zayıfladığını, 'refika' olarak kabul etmek bi yana ne kadar basit kalıplara sokulabildiğini müşahade ettim ve içim burkuldu. Oysa eşlerimizin kocalarımızın hanımlarımızın bizim sadece dünya hayatımıza bakan yönleri yoktur, aynı zamanda 'ebedi' hayatımıza bakan yönleri olduğunu yani sonsuzlukta birleşeceğimizi de tefekkür edip eğer bu şekilde bakamıyorsak eksiği kendimizde aramalıyız.

İnşallah ileride bu tür konularla ilgili yazılarım devam edecek şimdilik burada bitirmemde yarar var.

Son olarak Kanun-i Sultan Süleyman'ın eşi Hürrem Sultan'a yazmış olduğu şiiri yayınlamak istiyorum, bakış açılarımızı bir nispette kıyas edebilmemiz için..

Dua ile...

Celis-i halvetim, varım, habibim mah-ı tabanım
Enisim, mahremim, varım, güzeller şahı sultanım

Hayatım hasılım,ömrüm, şarab-ı kevserim, adnim
Baharım, behçetim, rüzum, nigarım verd-i handanım

Neşatım, işretim, bezmim, çerağım, neyyirim, şem’im
Turuncu u nar u narencim, benim şem’-i şebistanım

Nebatım, sükkerim, genc,m, cihan içinde bi-rencim
Azizim, Yusuf’um varım, gönül Mısr’ındaki hanım

Stanbulum, Karaman’ım, diyar-ı milket-i Rum’um
Bedahşan’ım ve Kıpçağım ve Bağdad’ım, Horasanım

Kapında çünki meddahım, seni medh ederim daim
Yürek pür gam, gözüm pür nem, Muhibbi*’yim hoş halim!

*Muhibbi (Kanuni Sultan Süleyman’ın mahlası)

Bugünkü dille;

Benim birlikte olduğum, sevgilim, parıldayan ayım,
Can dostum, en yakınım, güzellerin şahı sultanım.

Hayatımın, yaşamımın sebebi Cennetim, Kevser şarabım
Baharım, sevincim, günlerimin anlamı, gönlüme nakşolmuş resim gibi sevgilim, benim gülen gülüm,

Sevinç kaynağım, içkimdeki lezzet, eğlenceli meclisim, nurlu parlak ışığım, meş’alem.
Turuncum, narım, narencim, benim gecelerimin, visal odamın aydınlığı,

Nebatım, şekerim, hazinem, cihanda hiç örselenmemiş, el değmemiş sevgilim.
Gönlümdeki Mısır’ın Sultanı, Hazret-i Yusuf’um, varlığımın anlamı,

İstanbul’um, Karaman’ım, Bütün Anadolu ve Rum ülkesindeki diyara bedel sevgilim.
Değerli lal madeninin çıktığı yer olan Bedahşan’ım ve Kıpçağım, Bağdad’ım, Horasan’ım.

Kapında, devamlı olarak seni medhederim, seni överim, sanki hep seni öğmek için görevlendirilmiş gibiyim.
Yüreğim gam ile, gözlerim yaşlarla dolu, ben Muhibbi’yim, sevgi adamıyım, bana bir şeyler oldu, sarhoş gibiyim. Bir hoş hale geldim.

Fotoğraf Zada kullanıcı adlı fotokritik müdaviminden alıntıdır.

Dua Üçlemesi

2009-12-05T09:12:00.000+02:00

Merhabalar. Üçlemeler etiketli bölümümde her konuyla ilgili Kuran-ı Kerim'den üç ayeti, Peygamberimiz(sav)den üç hadisi ve büyük zâtların üçer vecizelerini nazarlarınıza sunmaya karar verdim. Elbette konularla ilgili daha birçok burada yazamadığım ayetler, hadisler ve vecizeler vardır. Benim özellikle dikkatimi çekenleri yazmaya çalıştım. İnşallah bu çalışma öncelikle duaya olan iştiyakımızı, şevkimizi ve farkındalığımızı artırırır. İlk konu olarak 'DUÂ'yı seçtim. Çünkü herkesten ziyade kendimi duaya muhtaç görüyorum, Rabbim bizi duâ edememekten korusun...

DUÂ

Kuran-ı Azimüşşan'dan

"Onların duaları şu sözlerle sona erer: Ezelden ebede her türlü hamd ve övgü, şükür ve minnet, Alemlerin Rabbi olan Allah'a mahsustur." (Yunus Sûresi, 10)

"De ki: Eğer duanız olmasa Rabbim katında ne ehemmiyetiniz var!" (Furkan Sûresi, 77)

"Ey Rabbimiz, bizi doğru yola eriştirdikten sonra kalblerimizi sapıklığa meylettirme. Yüce katından bize bir rahmet bağışla. Kuşkusuz veren Sen'sin, dua edip istediklerimizi bize bağışlayan Sen'sin." (Âli İmran Sûresi, 8)

Peygamberimiz(ASM)'den
"Muhakkak ki, sizin Rabbiniz haya ve kerem sahibidir. Kulları ellerini kaldırıp kendisinden birşey istedikleri zaman, onları boş çevirmekten haya eder." (Hadis-i Şerif)

"Sizden biri dua etmek istediğinde yüce Rabbine hamd-ü sena ile başlasın sonra Peygambere(sav) salavat getirsin. Sonra dilediği duayı yapsın." (Hadis-i Şerif)

"Bir kimsenin, başına bir bela geldiği zaman duasının kabul olmasına sevinirse; rahatlık, genişlik ve sevinçli zamanlarda çok dua etsin" (Hadis-i Şerif)

RNK'dan
"İnsanın vazife-i asliyesi 'iman' ve 'duâ'dır"

"Duanın en güzel, en latif, en leziz, en hazır meyvesi, neticesi şudur ki: Dua eden adam bilir ki, birisi var ki; onun sesini dinler, derdine derman yetiştirir, ona merhamet eder. Onun kudret eli herşey'e yetişir. Bu büyük dünya hanında o yalnız değil; bir Kerim zât var, ona bakar, ünsiyet verir..."

"Her dua için cevab vermek var; fakat kabul etmek, hem ayn-ı matlubu vermek Cenab-ı Hakk'ın hikmetine tâbi'dir. Meselâ: Hasta bir çocuk çağırır: "Ya Hekim! Bana bak." Hekim: "Lebbeyk" der.. "Ne istersin?" cevab verir. Çocuk: "Şu ilâcı ver bana" der. Hekim ise; ya aynen istediğini verir, yahut onun maslahatına binaen ondan daha iyisini verir, yahut hastalığına zarar olduğunu bilir, hiç vermez. İşte Cenab-ı Hak, Hakîm-i Mutlak hazır, nâzır olduğu için, abdin duasına cevab verir."

Hz. Mevlana'dan Duâlar
"Ya Rabbi, sen beni uyanık, yaramaz nefsin elinde bırakma. Beni senden başkasıyla uzlaştırma. Ben kendi nefsimin hilesinden, fitnesinden daima sana sığınmadayım. Ben seninim, beni tekrar bana verme Allah’ım."

"Ya Rabbi! Bana ne senin zikrini unutturacak, sana şevkimi söndürecek, seni tesbih ederken duyduğum lezzeti kesecek bir hastalık; ne de beni azdıracak, şer ve kötülüğümü artıracak bir sıhhat ver."

"Ey Hayy, ebedî diri olan Rabbim! Taleb ve duâ üzerine nasıl olur da kerem etmezsin. Sen kerem sâhibisin. Ey mahlûkâtın, yaratıkların canlıların ihtiyâcını gideren Rabbim! Sen varken hiç bir kimseyi hatırlamak ve ondan bir şey ummak lâyık değildir."

2.fotoğraf MustafaErtekin'den alıntı yapılmıştır.

Hastalıkların Faydaları

2009-12-04T05:57:00.000+02:00

Grip aşısı tartışmalarının ayyuka çıktığı şu zamanlarda olaylara biraz farklı açıdan bakarak toplumun en büyük sağlık danışmanı; bir eczacı adayı olarak hasta-hastalık ilişkisine günümüz modern tıbbın bakış açısına farklı bir boyutta yaklaşarak ruhumuza ve kalbimize ne gibi latifeler katabileceğini inşallah dilimin döndüğü kadar maddeler halinde paylaşmaya çalışacağım, başta kendi nefsim olmak üzere istifademiz ziyade olsun sizlerle.. İşte hastalıkların bize kazandırdıkları ya da kazandırabilecekleri :)

Sevdiklerimizle geçirdiğimiz zamanlar nasıl su gibi akıp gidiverir, çoğu durumda zamanın nasıl geçtiğinin farkına bile varmayız, sıkıntılı ve hastalıklı zamanlarımızda ise bi türlü geçmek bilmez uzar da uzar o zamanlar. İşte hastalıklar bizim ömür sermayemizin çabuk geçmesine meydan vermiyor, tutuyor, uzun ediyor.. Tâ meyveleri verdikten sonra bırakıp gitsin...
İbadet iki kısımdır. Biri müsbet ibadettir ki; namaz, niyaz gibi malûm ibadetlerdir. Diğeri menfî ibadetlerdir ki; hastalıklar, musibetler vasıtasıyla musibetzede, aczini, za'fını hisseder. Rabbine yalvarır ve iltica eder. Hasta bir kişinin sıkıntılı halinde yaptığı ibadet tamamen riyasızdır, halistir. Sabırlı hastaların bir saati belki bir sene ibadet hükmüne bile geçebilir...
İnsan bu dünyaya sadece zevk-i sefa içinde yaşamak için gelmemiştir. Tabiri caizse bir ticaret yerindeyiz. Eğer hastalık olmazsa, sıhhat ve âfiyet gaflet verir, dünyayı hoş gösterir, âhireti unutturur. Hastalıklar gaflet içinde yüzen bizlere başı boş olmadığımızı hatırlatır...
Hastalığa karşı şikayet edilmemelidir, şükredilmelidir, sabredilmelidir. Çünkü vücudumuza biz sahip değiliz. Bir nimeti bile vücudumuza alırken sadece ağzımızdan girmesi için biraz çaba harcıyoruz. Ondan sonra vücudumuzdan çıkana kadar hiçbir şekilde elimiz değmiyor. İşte Rabbimiz kendi isimlerinin tecellilerini, Esma-i Hüsna'sının nakışlarını göstermek ister. Bunun hastalıklarla ilgili en belirgin örneği Şafii isminin tecellileridir. Bu şekilde hastalıklar Esma-i Hüsna'ya ayinedarlık yapabilmemiz için en halis kapılardan birisidir.
Gençken hepimiz güçlü ve kuvvetliyiz. Bazen gaflete dalıp gücün ve kuvvetin kendimizden geldiğini ve herşeyi yapabileceğimizi zannediyoruz. İşte bu noktada Rabbim bizi hastalıklarla bir nev'i kendimize getiriyor, bizim asıl konumumuzu,vazifelerimizi ve en önemlisi kulluğumuzu bize hastalıklar sayesinde hatırlattırıyor...

Şimdilik burada bırakalım. Yeri ve zamanı gelince kaldığımız yerden devam ederiz. Bunları derin düşününce insanın bir an hasta olmak isteyesi bile geliyor, aman sakın bu şekilde de düşünmeyin, tedbiri elden bırakmamak gerek ama eğer hastalık gelmişse de şükürle, sabırla ve bir de sema kapılarının hastalara sonuna kadar açıldığını hatırlayarak dualarla bu sıkıntılı zamanlarımızı taçlandırmalıyız...

Unutmayın; "bazen sıhhat de bir hastalıktır"

Kalın sağlıcakla...

Fotoğraf Aburruh kullanıcı adlı kişiden alıntı yapılmıştır.

Aşk'a Dair...

2009-12-03T11:05:00.000+02:00

İran'lı bir şair der ki:
-Aşk'a uçarsan kanadın yanar...

Mevlana Celaleddin Rûmi hazretleri de buna cevaben der ki:
-Aşk'a uçmazsan kanat neye yarar...

Merhabalar..

2009-11-30T16:30:00.000+02:00

Öncelikle; ''Kendi nefsini ıslah edemeyen başkasını ıslah edemez'' buyuruyor büyüklerimiz. İç dünyamızda çözüme kavuşturamadığımız, uygulama noktasında nakıs kaldığımız meselelerde başkalarına ahkâm kesmek boşu boşuna laf kalabalığından başka bir şey değildir. Te'siri ise hiç yoktur.

Bir gün Mevlana Hazretleri'ne yanında küçük çocuğu bulunan bir kadın gelerek, 'Ya Mevlana Hazretleri benim oğlumun falan hastalığı var ama hiç bal yemiyor, oğluma öğüt verseniz de bal yiyip şifa bulsa' der, Mevlana Hazretleri 'Şimdi gidin kırk gün sonra gelin' buyurur. Kadın hiçbir şey anlamadan oradan ayrılır. Kırkıncı günün sonunda kadın tekrar çocuğuyla gelerek Mevlana Hazretleri'nin huzuruna çıkar ve oğlunun hiç bal yememesinden şekva eder. Mevlana Hz ise çocuğun başını okşayarak 'evladım bundan sonra bal ye' deyip kadına döner ' oğlun bal yemeye başlayacak' der. Kadın ise neden bunu kırk gün önce yapmadığının hikmetini sual eder. Mevlana Hazretleri de 'kırk gün öncesine kadar ben de hiç bal yememiştim, kırk gün boyunca bal yedim, o zaman söyleseydim sözümün oğluna hiçbir te'siri bulunmazdı' buyurur.

Ahir zaman nesli olarak nefsimizi ıslah etme yolunda gayet derecede duaya muhtacız..

Rabbimiz nefsimizi kendisinin dosdoğru yoluna sevk etmemizi ve imanla kabre girinceye kadar bunu muhafaza etmemizi bizlere nasip eylesin..

Amin..

Bu blog da inşallah kendi nefsimi düzene koyma yolunda inşallah küçük bir nebze de olsun katkı sağlasın. Bazı meselelerin düşünülmesi ile yazılması bambaşka şeyler, yazıya döküldüğü zaman içimizde şekillerin nizama girer, iç dünyamıza etkisi daha başka olur kanaatindeyim. Bunun haricinde hayata dair konulara, yakalayabildiğim nüanslara, okuduğum ve beğendiğim faydalı yazılara da bloğumda yer vermeyi düşünüyorum..

Âyinelerimiz temiz olsun..

Dua ile..